در مکتب امام خمینی (ره) شاگردی جسور بود و از کودکی زبانزد عام و خاص. با
اینکه سایه پدر و مهر مادری را ندیده بود، اما ضمیری پاک و آغشته به عشق خدا
داشت. در جوانی فرمانده فکری هم‌قطاران و دوستانش بود که یکی پس از دیگری
با شرکت در جهاد الهی شهد شیرین شهادت را نوشیدند.رابطه‌ای آرام و بسیار
دوست‌داشتنی با خدا داشت. گویا پرده‌ها کنار رفته بود. اول محل دفن خود را به
دوستان نشان داد، سپس نحوه شهادت و چگونگی آن را برای یاران بازگو
کرد.هیچ‌‌گاه نمی‌شد او را تنها دید، همیشه به همراه دوست، همبازی، یار
همیشگی و پسر عمه‌اش «شهید امیرحسن یارمحمدی» بود. این دو، جزو اولین
گروهی بودند که در جهاد انقلابی شرکت کرده و با دستور حضرت امام(ره) به کمک
کشاورزان در روستاها شتافتند.
رحیم، فرمانده‌ای شجاع و بی‌باک بود. لحظاتی قبل از شهادت تقاضای حنا کرد تا
حنابندان عروسی و شهادت خود را یکی کند. شهادت او در عملیات «الی‌
بیت‌المقدس» امیرحسن را به تکاپو انداخت. از رفتار او می‌شد فهمید زندگی بدون
رحیم برایش بسیار سخت است. اما جهاد بود و انجام تکلیف و نتیجه، فرع آن! او
نیز رفتنی بود. این را در عملیات خیبر ثابت کرد.
شهید «امیرحسن یارمحمدی»، فرمانده دلاوری که حزب بعث عراق هم بیش از ده
سال جرأت اعلام سرنوشت او را نداشت، با اینکه خبر اسارت او را رادیوهای بیگانه
اعلام کرده بودند، اما هیچ اثری از او نبود. مادر که سال‌ها چشم به در دوخته بود و
غم از دست دادن برادرزاده را در دل داشت، در انتظار بازگشت امیرحسن بود، اما
پس از ده سال پیکر مطهر او را در آغوش کشید.
پس از شهادت رحیم و عده‌ای از همرزمانش، قرار شد هر یک از دوستانشان
زندگی‌نامه یکی از همرزمان شهید خود را بنویسد و امیرحسن نیز نگارش زندگی
رحیم را بر عهده گرفت.
آنچه در پی می‌آید، دست نوشته سردار شهید «امیرحسن یارمحمدی» در
رثای دوست و همرزم شهیدش سردار «رحیم الهی» است.
*«خون» هدیه بهترین سرمایه حیات به معبود
چه صحنه زیبایی! خداوند تعالی بر بنده‌اش، بر بنده خاکی‌اش سوگند یاد می‌کند.
بنده‌ای که از هر چیز بریده و وارسته از هر تعلقات پوچ دنیوی گشته و در راه عقیده
و ایمان خود، به جهاد برخاسته و آرزوی دیدار خدایش را دارد.
وه، چه نمایش شورانگیزی، چه معامله پرسودی! قربانی اسلام را در مسلخِ عشق
می‌بینی که با چهره‌ای آغشته به خاک و خون وضو گرفته

سلام