حسین جان سر افکنده ام چون حر،مرا بپذیر و بر گناه فراوانم خرده مگیر،ای شاه قلوب که نامت نقش دلهاست،آنچه در دل سیاه من نور امید می تاباند و افسردگیم را به مشتاقی تبدیل می کند،قصه تو با غلام سیه روی است،آیا می شود؟ ،حسین جان تویی آن باب الهی که هیچ گاه بر بنده گنه کار بسته نیست و آن روی رحمت که هیچ گاه چشمه عنایتش دور از جان و دلهای خسته نیست.


حسین جان،چرا حلاوت نامت را پیوسته نچشم که مرا توشه ای جز یاد تو نیست،کشتی نجات و دستگیری محرمت دوباره به راه افتاده و ما در راه افتادگان در حسرت فراز عرشه حسینی شدن نگاه امید به عنایت تو داریم و پیوسته سلام پر طمع به پیشگاه تو و بزرگ یاران تو عرضه می داریم،باشد که علیک تو برکت جانمان شود؛اما رشته های نجات افکنده از سفینه تو اصحاب باوفای تواند،

سلام بر مسلم تنهای کوچه های بی وفای کوفه،سلام بر حبیب پیر رکاب اباعبدالله،سلام بر قاسم بن الحسن همان شیرین کام از حلاوت حسینی شدن،سلام بر فداییانی که بودند و ماندند و پیام وفاداری در رکاب ولی را به مدعیان ولایتمداری رساندند،

حسین جان سلام بر اسماعیل اربا اربا شده تو که سیراب از پیمانه محمدی بود و اباالفضل،اباالفضل،اباالفضل که مناجاتی جدا بایدم با اباالفضل بر منی که کامم آشنا با مشت مشت آبهای غفلت و دنیا زدگی است که از سر بی وفایی به اربابم به کام رسانده ام و هیچ گاه او و خانواده کریمش را به مشک لبیکی وفادارانه مهمان نکرده ام؛کاش در کربلای آخرالزمانی روزهای زندگیم چنان دستگیریم نمایی که لحظه آخر،لبخند رضوان را بر لبان بهشتی ات تماشا کنم.

السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین.

انگار بوی دوم خرداد می رسد!



رنگی جدید آمد و بانگی جدید زد

بر بند همگرایی ما خیل بید زد


ای دل مبارک است دولت نو دل گشاده گیر!

غم از دلت برون کن و تقدیر ساده گیر


این دولتی که پشت به آراء داده است

با لطف دوست،سوی هدف پر اراده است


هر مهره ای به دست و هر اندیشه در سر است

نه! نه! گمان مبر که به تدبیر اکبر است!


امید ماست دولت تدبیر مستقل

کو می دهد به حرف علمدار،گوش دل


یاران او که جمله مبرا ز فتنه گر!

نه! ،خاتمی کجا!؟،چه؟ تو دیوانه ای مگر!!


ما دلخوشیم چونکه امید است دست دوست!

هر در که بسته اند! کلیدش به دست اوست!


این گفتمان که هاشمیش یاد می دهد

انگار بوی دوم خرداد می دهد!


نفس از قفس رها بنما گرم اعتدال!

ای دل بگو به ندایی در این مجال


ای امت بنفش آنچه کنی، آنم آرزوست!

رقصی چنین میانه میدانم آرزوست.ح،الف،اول