آن طرف درختان باریک اوکالیپتوس یک ساختمان دو طبقه سیمانی بود. کسانی که گاهی از پنجره های ساختمان سرک می

کشیدند، احتمالاً‌ می توانستند پلاک های سبز روی هر کپه ی خاکی را ببینند. آن سوی دیگر گورستان مزرعه ی بزرگی بود

که در دور دست هایش، خط باریک و درازی از سیم های خاردار حریم آن را نشان می‌داد. صبح ها عده ای را با تریلر می

آوردند.تا روی مزرعه کار کنند و بعد از ظهرها که از کنار گورستان می گذشتند جمله های فارسی بریده بریده ای شنیده می

شد. غروب هشتاد و هفتمین روز که سایه ی اوکالیپتوس ها تا انتهای گورستان می رسید، سه نفر که برای کندن قبرهای

تازه آمده بودند، پنهانی سر قبر من آمدند و یک پیاز لاله را کنار پلاک فلزی کاشتند. معلوم نبود آن پیاز را از کجا آورده اند، اما

مسلماً مرا با کس دیگری اشتباه گرفته بودند. آدمی که حتماً خیلی مهم بوده و با کاشتن گل لاله سر قبرش احساس

رضایت و افتخار می کردند. از فردا اسیرانی که با لباس های زرد به مزرعه می‌رفتند، به کپه ی خاکی من خیره می شدند و

با حرکت آرام تریلر سرهایش باهم به این سو می چرخید.پیاز لاله آرام آرام ریشه دواند و ساقه اش از خاک جوانه زد. هفت

روز بعد، سه افسر عراقی که بند پوتین هایش را دور ساق شلوارشان کرده زده بودند، آمدند و بالای کپه‌ی خاک ایستادند.

آنها پیاز گل و حتی پلاک سبز را از خاک بیرون کشیدند. شاید برای پاک کردن اثر پرستشگاه اسیران بود که دستور دادند

بولدوزرها درختان اوکالیپتوس را هم از ریشه در آوردند. بیل آهنی حتی ما را هم از خاک بیرون کشید و روی هم ریخت. در

تمام این مدت از سمت ساختمان سیمانی صدای فریادهای فارسی و عربی که از هم بلندتر می شدند، شنیده می شد. از

آخر ما را با بیل مکانیکی پشت چند کامیون ریختند. وقتی کامیون راه افتاد، هنوز صدای حرکت ماشین هایی که آرامگاه ما

را صاف می کردند، شنیده می شد. انگشتان دست چیم برای همیشه آنجا زیر خاک ها باقی ماند.

کامیون ها تا بعد از ظهر یکسره می رفتند، قبل از غروب به جایی رسیدیم که کوه های بلندی داشت. کامیون ها در حیاط

پاسگاه دور افتاده ای پارک کردند دیوارهای حیاط را با دوغآب سفید کرده بودند. آفتاب غروب از دروازه ی پاسگاه داخل می

تابید و مربع سرخی روی دیوار حیاط درست کرده بود. دو روز همانجا ماندیم و مربع سرخ هر غروب روی دیوار پاسگاه نقش

بست. صبح روز سوم دوباره راه افتادیم. جاده پرشیب و سنگلاخی بود و ما گاهی از الاغ هایی که از کنار جاده می گشتند،

عقب می ماندیم. نزدیک ظهر به دره ی عمیقی رسیدیم که میان کوه های جنگلی محصور بود. آنجا ما را داخل گودال درازی

که شبیه کانال بود ریختند. گودال از پیش آماده شده بود. عصر همان روز کامیون های دیگری آمدند و عده ای را که تازه تیر

باران شده بودند روی ما ریختند.لباس های گشاد آنها خون آلود و سوراخ سوراخ بود و از بعضی ها هنوز خون تازه بیرون می

زد. بعد بولدوزرها آمدند و کانال را با خاک پوشاندند.درست روی گردنم سرزنی افتاده بود که موهای خرمایی بلندش دور

صورتش پیچیده بود و چشمانش را می پوشاند. پاهای لاغر و سفید مردی روی سینه ام افتاده بود و دهان بازیکی دیگر به

شکمم چسبیده بود. من هم با کمر روی سینه ی مردی افتاده بودم که استخوان های دنده اش خورد شده بود. این

آشفتگی خیلی طول نکشید. شصت و پنج روز بعد گروهی سرباز و درجه دار آمدند و با عجله خاک ها را کنار زدند تا جای ما

را پیدا کنند. آنها که دستمال هایی دور دهانشان بسته بودند، همه را به سرعت پشت کامیون ها ریختند. شاید کسی آنجا

را به سازمانی لو داده بود و حالا باید اثرش پاک می شد.راه که افتادیم سربازها داشتند گودال دراز و خالی را با تایرهای

کهنه پر می کردند و رویش را با خاک می پوشاندند.

سلام بر احسان گرامی
مرسی حواسم نبود یهویی سلامت و دیدم

سلام اره
جالب اند.

سلام