دنیا ڪوچڪتر از آن است ڪہ گم شده ای را در آن یافته باشے

هیچ ڪس اینجا گم نمے شود ...

آدم ها بہ همان خونسردی ڪہ آمده اند چمدانشان را مے بندند و ناپدید مے شوند

یڪے در مہ

یڪے در غبار

یڪے در باران

یڪے در باد

و بے رحم ترینشان در برفـــــ

آنچہ بہ جا می ماند رد پائے است ،

و خاطره ای... ڪہ هر از گاهے پس میزند مثل نسیمـ سحر
پـــــرده های اتاقت را...

دیگه خسته شدم ما ما بابا منم نی نی میرم

هم همسایه و هم فایملمون بودن....یادش بخیر

آرميتا

حسابش رفته از دستم كه امروز
دُرُس چن روزه نيستي ديگه پيشمآرمیتا و پدرش
دُرُس چن روزه دور از چشم مامان
با قاب عكس تو هم گريه ميشم

دُرُس چن روزه كه عطر سلام ت
نپيچيده يه بارم توي خونه
كه رو لبخند تو، تو قاب عكست
ميريزه اشكاي من دونه دونه


كدوم دستي تو رو از من جدا كرد؟
الهي كه...الهي كه بميره
مامان ميگه دعاهام مستجابه
مامان ميگه كه آه من ميگيره


همه ميگن كه اين كارا هميشه
كار روباه پيره، كار گرگه
توي نقاشيام رنگش سياهه
همه ميگن يه شيطون بزرگه

بابا غصه نخور، اين درد دل بود
توي نقاشيام فردا قشنگه
نگه دار تا هميشه خنده هاتو
بدون فرداي آرميتا قشنگه

[لینک]

آره آنا جون

خیلی سخت ِ / تو اجلاسم همش میچرخه ، خیلی دوسش دارم

اسمِ ی ِ هواپیما رو هم گذاشتن آرمیتا ، شنیدی آنا جونم ؟

مامانم از نزدیک که دیده بودش می گفت خیلی جیگر تر از اونی ِ که تو تی وی نشون میده

چه خوب

خدانکنه