به لب هايي كه تاول داشت گفت : اما چه بايد كرد؟در اين صحرا كه آبي نيست ، به جانم هيچ تابي نيست . اگر گل ريشه اش سوزد كه واي بر من ، براي دلبرم هرگز دوايي نيست و از اين گل كه جايي نيست . خودش هم تشنه بود اما ، نمي فهميد حالش را... چنان مي رفت و من در دست او بودم و حالا من تمام هست او بودم . دلم مي سوخت اما نمي فهميدم راه پايان كو؟و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت كه ناگه روي زانو هاي خود خم شد. دگر از صبر او كم شد . دلش لبريز ماتم شد . كمي انديشه كرد، آنگه مرا در گوشه اي از آن بيا بان كاشت . نشست و سينه را با سنگ خارايي ز هم بشكافت . اما آه...صداي قلب او گويي جهان را زير و رو مي كرد؛ زمين آسمان را پشت و رو مي كرد . نمي دانم چه مي گويم ؛ به جاي آب خونش را به من مي داد و بر لب هاي او فرياد : بمان اي گل...بمان اي گل كه تو تاج سرم هستي ، دواي دلبرم هستي ، بمان اي گل...
و من ماندم نشان عشق و شيدايي و با اين رنگ و زيبايي. و نام من شقايق شد ، گل هميشه عاشق شد.

التماس دعا

بای داداش../