سلام

اين ضرب المثل را درباره کسي به کار مي برند که وسط کاري تنها گذاشته شده باشد يا در وضعيتي قرار گرفته باشد که هيچ کاري از او بر نيايد. اين ضرب المثل براي رفيق نيمه راه نيز به کار مي رود، رفيقي که از وسط راه باز مي گردد و دوستش را تنها مي گذارد.
در گذشته که وسايل آرايش و زيبايي به فراواني امروز نبود، مردم دست و پا و سر و مو و گيسو و ريش و سبيل خود را حنا مي بستند و از آن براي زيبايي و پاکيزگي و گاه براي جلوگيري از سردرد استفاده مي کردند. براي اين کار، به گرمابه مي رفتند و در شاه نشين آن، يعني جايي که پس از خزينه گرفتن در آن جا دور هم مي نشستند، حنا را آب مي کردند و در گوشه اي مي‌نشستند و دلاک حمام نخست موي سر و ريش و سبيل و گيسوي آنان را حنا مي بست و سپس "دست و پايشان را توي حنا مي گذاشت". شخص حنا بسته ناگزير بود که ساعت ها در آن گوشه حمام از جاي خود تکان نخورد تا رنگ، خودش را بگيرد و دست و پايش خوب حنايي شود. در اين چند ساعت افراد حنابسته براي آن که حوصله شان سر نرود با کساني که مانند خودشان دست و پايشان توي حنا بود باب گفت و گو را باز مي کردند و از هر دري سخن مي گفتند. حمامي هم در اين مدت از آنان با
نوشيدني هاي خنک مانند آب هندوانه و انواع شربت پذيرايي مي کرد و چون آنان قادر به انجام هيچ کاري نبودند خود حمامي اين نوشيدني ها را بر دهان آنان مي گذاشت تا بنوشند و کمبود آب بدنشان را که در اين مدت بر اثر شدت حرارت حمام به صورت عرق بر سر و صورتشان جاري بود جبران کنند. اين حالت که در آن شخص حنا بسته قادر به انجام هيچ کاري نبوده است بعدها رفته رفته از چهارديواري حمام بيرون آمد و در بين مردم به صورت ضرب المثل در آمد..