اسمشون راميگذاريم؛ دوستان مجازي! اما مجازي نيست، واقعاً! پشتش يک آدم حقيقي نشسته، هرچند با شخصيتي مجازي اما يک پوسته است، خصوصياتش را که نميتواند مخفي کند... وقتي مرا به دنياي درونش راه ميدهد، وقتی دلتنگيها و آشفتگيهايش را مينويسد... وقتي؛ سراغمان می ایند و چندين خط برايمان مينويسند... وقت ميگذارد برايمان ، وقت ميگذاریم برايشان... نگرانمون ميشوند؛ نگرانشون ميشویم... دلتنگمون ميشوند، دلتنگشون ميشویم... وقتي توي دعاهايمون، بي آنکه بدانند و گفته باشند، مي آيند... وقتي توي صحبتهايمون، به عنوانِ دوست ياد ميشوند... مطمئن ميشویم که دوستِ حقيقيست. هرچند رابطه های ما اين صفحات مجازي باشد. هرچند کنار هم نباشيم... هرچند صداي هم را هم نشنيده باشيم،يا اندکي... اما حقيقيست. و من برايشان بهترينها را آرزو دارم... و سلامتشونو را از خدا خواستارم... هر کجا که باشند...