واقعــه چشــمـانــت ! / #دیدگاه

هنوز جایی برای درد

و حنجره ای برای بی هجایی هایم

در گرگ و میش چشمانت نهفته

و از تو فقط

عکسی با سرمه ای از غم

در گوشه اطاقی که دریچه تجربه من بود

جای مانده است

حسرتی خاموش

که اکنون به شعری سرکش تبدیل گشته

فسقی جاوید

که در انزوا مرا به سوگت نشانده است

و من ، هم آواز با صدای این دیوار های آواره

فریاد می زنم

فریادی که از نیاز ارضا نشده بر می خیزد

نیازی که از بی قفسی

چشم انتظار نگاه های بی کلامت می گردد

و دروازه های شکسته

پشت مردمکانت

ایمن می شود

نوار زخم را بر این واژه های دست و پا گیر می بندم

جنون را سرکوب می کنم

و همچون کولیان

بر غریب دیرینه

چشم می بندم