اون روزای اول یادم نمیره ، یه دختر تنهای گوشه گیر و با دیدگاه 100% بسته ... میدونستم بیشتر ازینا لیاقت داری ، نمیخوام تعریف کنم از خودم اما یکم بهت یاد دادم حرف زدنو با دوستات ، یکم ازون کنج بیرون بیای ... اون دختر عاشق و گوشه گیرمون کم کم شد یه دختر عاشق ولی شیطون ، همونی که همه میخواستیم باشه ... باهامون حرف میزدی ، شوخی میکردی ، میخندیدی ، مام اذیتت میکردیم ... چه روزای فوق العاده ای بود : ) اما چرا باز رفتی سر خونه ی اولت؟ چرا باز گوشه گیر شدی و فراری از دوستات ؟ دوستایی که بودنت خیلی مهمه واسشون؟

من محکومم به همون گوشه گیری توو این دنیای ِ مجازی ! ..

کاش درک کنی منظور ِ این جمله ی سر بسته َم رو تا دیگه بیشتر از این توضیح ندم ..

من به عنوان یه دوستی که برام مهمی دنبال حقم میگردم ، حق دوستیم

محکومنیستی هیچوقت ، مگه اینکه خودت قاضی باشی و حکم بدی ، بدون وکیل

خودم قاضی نیستم !
.
.
گفته بودم که کسی مثلِ تو که کوه ِ معرفت ِ .. که واسه دوستاش این همه مایه میزاره .. که وقت میزاره .. نباید معزفتش رو واسه ادمی مثل ِ من حروم کنه ..

من سعی میکنم که باشم ..دلم میخواد که بخونمتون .. ولی سکوت ُ بی معرفتیم رو ببخش/ببخشید

حروم نمیکنم ، دارم واسه کسی که مهمه صرفش میکنم
ارزش داره

اینکه بخونی و لایک بزنی مهم نیست
خودت مهمی ، بودنت و اینکه باهامون حرف بزنی
نه اینکه تو سکوت خودتو خفه کنی و دوستاتو تو انتظار دوست قبلیشون