داره می رسه ؛ ما گناهکارا هم نوروزی داریم ، داره می رسه . همه اش چند شب مونده. . . #خدا ی #ماه_رمضون انگار یه #خدا ی دیگه اس . . .

داره می رسه. همه اش چند شب مونده. از چند شب دیگه،مسجد ارک، تمیزترین جا واسه توبه اس. حاج منصور بلد این کاره. استاد شب اوله. یه «آ… خدا» بگه، دل آدمو می بره.تا حاجی بیاد، ۱۴ تا صلوات می فرستیم، تا برامون بخونه… به به! اونم چی بخونه: «اللهم رب شهر رمضان». خدای ماه رمضون انگار یه خدای دیگه اس. خدا که همون خداس، اما انگار یه خدای دیگه اس. دیوونه شدم. دیوونگی هم داره آخه. صدای حاج منصور دیوونه می کنه آدمو، اونجا که وسط مناجات، می بردت کربلا، «حسین حسین» می خونه....توی ارک، بچه های پائین، با موتور میان، بچه های بالا، با ماشین میان، اما خب! راستشو بخوای یه ارکی، با دلش میاد حاج منصور. پاتوقمونه. یه موکت خیابون بیرون مسجد ارک رو با دنیا عوض نمی کنیم.شب جمعه های ماه مبارک. هوندا قراضه های گلوبندک! بسیجیای شلوار ۶ جیب!همه شونو عشقه! ما اشکی هستیم! اینطوری بار اومدیم. ما ارکی هستیم! اینطوری بار اومدیم. دیگه چی بگم؟ کوچه کثیف، سرویس بهداشتی نداره. شیر نداره. فلافلاش آلوده به دود جنوب شهره. صندلی نداره. تنگه، اما قشنگه! مثل صدای مناجات. مثل سینه زدن های آخر دعا. ما همچین فکر می کنیم؛ واسه حسین که سینه بزنی، خدا می پذیره توبه ات رو. خرجش یه سینه سرخه و چند قطره اشک. ارک بر وزن اشک است. اشکی تر از ارک، مسجد پیدا نمی شود. عرشی تر از ارضی، صدایی نیست. قبول نداری؟ نگاه کن! «بیا نگار آشنا/ شب غمم سحر نما/ مرا به نوکری خود/ شها تو مفتخر نما»