با یار چو آرمیده باشی همه عمر لذات جهان چشیده باشی

@F@RNo0o0o$H
رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین،
نه كفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دین،
نی حق، نه حقیقت، نه شریعت نه یقین
اندردو جهان كرا بود زهرة این؟
@simin(مانكن دنبالر)
دنیا دیدی و هر چه دیدی هیچ است،
وآن نیز كه گفتی و شنیدی هیچ است،
سرتاسر آفاق دویدی هیچ است،
وآن نیز كه در خانه خزیدی هیچ است.
@nastaran
من ظاهر نیستی و هستی دانم،
من باطن هر فراز و پستی دانم؛
با اینهمه از دانش خود شرمم باد،
گر مرتبه ای ورای مستی دانم.
@گلی دنبالر!!!
ز من رمقی بسعی ساقی مانده است،
وز صحبت خلق، بی وفائی مانده است؛
از بادة دوشین قدحی بیش نماند،
از عمر ندانم كه چه باقی مانده است!
@maryam
ساقی غم من بلند آواز شده است،
سرمستی من برون ز اندازه شده است؛
با موی سپید سرخوشم كز می تو،
پیرانه سرم بهار دل تازه شده است.
@نیلوبانو ^_^
جز راه قلندران میخانه مپوی،
جز باده و جز سماع و جز یار مجوی؛
بر كف قدح باده و بر دوش سبوی،
می نوش كن ای نگار و بیهوده مگوی.
@saba
چون آمدنم بمن نبد روز نخست،
وین رفتن بی مراد عزمیست درست،
برخیز و میان ببند ای ساقی چست،
كاندوه جهان بمی فرو خواهم شست.
@گـلـپــری
من هیچ ندانم كه مرا آنكه سرشت،
از اهل بهشت كرد، یا دوزخ زشت؛
جامی و بتی و بربطی بر لب كشت،
این هر سه مرا نقد و ترا نسیه بهشت.
@♛ ᗩ ♆ ᖙ ᗩ ♛(خاله ريزه)
گویند: بهشت و حور و كوثر باشد،
جوی می و شیر و شهد و شكر باشد؛
پر كن قدح باده و بر دستم نه،
نقدی ز هزار نسیه بهتر باشد.
@رویــــــا♥قلب خاندان♥
چون درگذرم به باده شوئید مرا،
تلقین ز شراب ناب گوئید مرا،
خواهید بروز حشر یابید مرا؟
از خاك در میكده جوئید مرا.
@raha
چون درگذرم به باده شوئید مرا،
تلقین ز شراب ناب گوئید مرا،
خواهید بروز حشر یابید مرا؟
از خاك در میكده جوئید مرا.
@پـریـسـا
گر " می" نخوری، طعنه مزن مستان را
بنیاد مکن تو حیله و دستان را
غره بدان مشو که "می" می نخوری
صد لقمه خوری که "مِی" ، غلام است آن را
@آزاده
امشب می جام یكمنی خواهم كرد،
خود را به دو جام می غنی خواهم كرد؛
اول سه طلاق عقل و دین خواهم داد،
پس دختر رز را بزنی خواهم كرد.
@*°• ƸӜƷ gilas khanumi ƸӜƷ *°•
من بی می ناب زیستن نتوانم،
بی باده، كشید بار تن نتوانم،
من بندة آن دمم كه ساقی گوید:
و من نتوانم. « یك جام دگر بگیر »

@ღ♥ღ eliii ღ♥ღ
در كارگه كوزه گری كردم رای،
بر پلة چرخ دیدم استاد بپای،
می كرد دلیر كوزه را دسته و سر،
از كلة پادشاه و از دست گدای!
@ȒØ$ĦẶ
زان كوزة می كه نیست در وی ضرری،
پر كن قدحی بخور، بمن ده دگری؛
زان پیشتر ای پسر كه در رهگذری،
خاك من و تو كوزه كند كوزه گری.
@سالومه( دوست عشق خاندان)
چون ابر به نوروز رخ لاله بشست،
برخیز و بجام باده كن عزم درست؛
كاین سبزه كه امروز تماشاگه تست،
فردا همه از خاك تو برخواهد رست!
@hasty
ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم،
وین یكدم عمر را غنیمت شمریم؛
فردا كه ازین دیر كهن در گذریم
با هفت هزار سالگان سر بسریم.
@ehsas)----NEDA)
بر مفرش خاك خفتگان می بینم،
در زیر زمین نهفتگان می بینم؛
چندانكه بصحرای عدم می نگرم،
ناآمدگان و رفتگان می بینم!
@مصطفی
پیری دیدم بخانة خماری،
گفتم: نكنی ز رفتگان اخباری؟
گفتا، می خور كه همچو ما بسیاری،
رفتند و كسی باز نیامد باری!
@mehran313
می خور كه بزیر گل بسی خواهی خفت،
بی مونس و بی رفیق و بی همدم و جفت؛
زنهار بكس مگو تو این راز نهفت:
هر لاله كه پژمرد، نخواهد بشكفت.
@رضارنج بران
ای چرخ فلك خرابی از كینة تست،
بیدادگری پیشة دیرینة تست،
وی خاك اگر سینة تو بشكافند،
بس گوهر قیمتی كه در سینة تست!
@اِبی بن بست. . .
افسوس كه نامه جوانی طی شد،
وان تازه بهار زندگانی دی شد،
حالی كه ورا نام جوانی گفتند،
معلوم نشد كه او كی آمد، كی شد!
@amirali
تا كی غم آن خورم كه دارم یا نه؛
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه،
پر كن قدح باده، كه معلومم نیست
كاین دم كه فرو برم برآرم یا نه.
@❁❀ றõɧ∂றற∂đ - Ħ ❀❁
اكنون كه ز خوشدلی بجز نام نماند،
یك همدم پخته جز می خام نماند:
دست طرب از ساغر می باز مگیر
امروز كه در دست بجز جام نماند!
@amirhosein
تا خاك مرا بقالب آمیخته اند،
بس فتنه كه از خاك برانگیخته اند؛
من بهتر ازین نمی توانم بودن
كز بوته مرا چنین برون ریخته اند.
@مسافر...
چون عمر بسر رسد، چه بغداد چه بلخ،
پیمانه چو پرشد، چه شیرین و چه تلخ؛
خوش باش كه بعد از من و تو ماه بسی،
از سلخ بغره آید، از غره بسلخ!
@ساده(ساده خاندان)¯\_(ツ)_/¯
افسوس كه بی فایده فرسوده شدیم،
وز داس سپهر سرنگون سوده شدیم،
دردا و ندامتا كه تا چشم زدیم،
نابوده بكام خویش، نابوده شدیم!

@حسین
هر چند كه رنگ و روی زیباست مرا،
چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا،
معلوم نشد كه در طربخانة خاك
نقاش ازل بهر چه آراست مرا؟
@┘◄HΘşᙓᓰŇ
آنانكه محیط فضل و آداب شدند،
در جمع كمال شمع اصحاب شدند،
ره زین شب تاریك نبردند بروز،
گفتند فسانه ای و در خواب شدند.
@μøℌαмα∂ґℯẕαヅ
هنگام سپیده دم خروس سحری
دانی كه چرا همی كند نوحه گری؟
یعنی كه: نمودند در آیینة صبح
كز عمر شبی گذشت و تو بی خبری!
@Bahramمحمدم
ایكاش كه جای آرمیدن بودی
یا این ره دور را رسیدن بودی
كاش از پی صد هزار سال از دل خاک
چون سبزه امید بر دمیدن بودی!
@              JACK
می خور كه فلك بهر هلاك من و تو،
قصدی دارد بجان پاك من و تو؛
در سبزه نشین و می روشن میخور،
كاین سبزه بسی دمد ز خاك من و تو!
@* عمو naser *
این كوزه چو من عاشق زاری بوده است،
در بند سر زلف نگاری بوده است؛
این دسته كه بر گردن او می بینی:
دستی است كه بر گردن یاری بوده است!
@ی دوست..!
هر چند كه رنگ و روی زیباست مرا،
چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا،
معلوم نشد كه در طربخانة خاك
نقاش ازل بهر چه آراست مرا؟
@سینا
شیخی بزنی فـاحــشـه گفتا: مستی،
هر لحظه بدام دگری پا بستی؛
گفتا: شیخا، هر آنچه گوئی هستم،
آیا تو چنانكه می نمائی هستی؟
@آقـا ابـوالـفـضـل . . . √
می نوش كه عمر جاودانی اینست،
خود حاصلت از دور جوانی اینست،
هنگام گل و مل است و یاران سر مست،
خوش باش دمی، كه زندگانی اینست.
@امیر مهرابیان
می خوردن و شاد بودن آئین منست،
فارغ بودن ز كفر و دین؛ دین منست؛
گفتم بعروس دهر: كابین تو چیست؟
گفتا: دل خرم تو كابین منست.
@farshad 9 alexis
ای صاحب فتوی، ز تو پركارتریم،
با اینهمه مستی، از تو هشیارتریم؛
تو خون كسان خوری و ما خون رزان،
انصاف بده؛ كدام خونخوارتریم؟
@سجاد
امروز كه نوبت جوانی من است،
می نوشم از آنكه كامرانی من است؛
عیبم مكنید. اگر چه تلخ است خوش است،
تلخ است، از آنكه زندگانی من است.
@حسین
با یار چو آرمیده باشی همه عمر،
لذات جهان چشیده باشی همه عمر،
هم آخر كار رحلتت خواهد بود،
خوابی باشد كه دیده باشی همه عمر
@ســهـــیـــل
من بی می ناب زیستن نتوانم،
بی باده، كشید بار تن نتوانم،
من بندة آن دمم كه ساقی گوید:
« یك جام دگر بگیر »

@Alireza (موزیسین ِ خاندان )
آورد به اضطرارم اول بوجود،
جز حیرتم از حیات چیزی نفزود،
رفتیم به اكراه و ندانیم چه بود
زین آمدن و بودن و رفتن مقصود!
@سپهر
چون درگذرم به باده شوئید مرا،
تلقین ز شراب ناب گوئید مرا،
خواهید بروز حشر یابید مرا؟
از خاك در میكده جوئید مرا
@2yousef
گر من ز می مغانه مستم، هستم،
گر كافر و گبر و بت پرستم، هستم،
هر طایفه ای بمن گمانی دارد،
من زان خودم، چنانكه هستم هستم.

نبینم دلت شکسته

من هیچ ندانم كه مرا آنكه سرشت،
از اهل بهشت كرد، یا دوزخ زشت؛
جامی و بتی و بربطی بر لب كشت،
این هر سه مرا نقد و ترا نسیه بهشت.

مــــــــــــــرسی یونس

گر " می" نخوری، طعنه مزن مستان را
بنیاد مکن تو حیله و دستان را
غره بدان مشو که "می" می نخوری
صد لقمه خوری که "مِی" ، غلام است آن را

گویند: بهشت و حور و كوثر باشد،
جوی می و شیر و شهد و شكر باشد؛
پر كن قدح باده و بر دستم نه،
نقدی ز هزار نسیه بهتر باشد.

وی ارتفاع ابر

آنجاکه ستاره های دنباله دارآرزوهای کودکانه رابرای خدا تعریف میکنند

جایی است که فرشته هاعاشق میشوند.

قسم به انجیر

قسم به زیتون

سوگندبه شبهای دهگانه

هیچوقت برای شروع دوباره دیرنیست.

خدا همین نزدیکیهااست.ممنونممممممممم