برنده جشنواره کتابی به اختصار : #روی-ماه-خداوند-را-ببوس

دیشب وقتی داشتم میرفتم طرف خونه، توی عباس آباد، زنی گفت الهیه و زدم روی ترمز. انگار کسی به من گفت مواظب باش! مواظب زنه باش! زنه جلو سوار شد و تا توی بلوار میرداماد حرفی نزد. اون جا بود که گفت مرده شو همه ی دنیا و آدم های کثافت ش رو ببره. گفت دلش میخواد یک مرد پیدا بشه و گوش تا گوش سرش رو ببره و راحتش کنه. من چیزی نگفتم. تعجب هم نکردم چون از اینجور مسافر ها زیاد دیده بودم. توی بزرگ راه مدرس که پیچیدم گفت دوسال پیش شوهرش به او گفته میخواد بره سفر و معلوم نیست کی برمیگرده. گفت شوهره یک لات بی سروپا بوده و الان دو ساله که او و سه تا بچه ش رو توی این جهنم بی در و پیکر رها کرده. گفت مطمئنه که دیگه اون عوضی برنمیگرده. بهش گفتم اگه این حرف ها رو برای این میزنه که کرایه نده من کرایه ای نمیخوام.گفتمش من دارم میرم خونه و برای رضای خداوند حاضرم او رو هرجا که بخواد برسونم.گمونم میخواستم کار خوبی کرده باشم. یعنی در آن لحظه به حرف هایی که زده بودی فکر کردم و به خودم گفتم: عباس! حالا وقتشه. پرسید:«گفتی واسه چی این کار رو میکنی؟» گفتم:« برای رضای خداوند.» یکهو ریسه رفت. اون قدر بلند بلند خندید که پیشونی ش خورد به داشبورد ماشین. گفتمش فکر نمیکنم حرف خنده داری زده باشم. گفت:«اتفاقا خیلی هم خنده دار بود. واقعا که خنده دار بود.» گفت:« چطوره به اون خداوندت بگی از توی آسمونش چندتا اسکناس سبز واسه ی این بی چاره بفرسته پایین.» این رو که گفت دوباره خنده ش گرفت.بعد جدی شد و گفت:« مشکل من و سه تا توله م با بخشش صنار کرایه حل نمیشه، جوون.»