تو هدیه ی زیبای خدایی، ای صبر! با هر دل خسته آشنایی،ای صبر! گفتند همانکه غم دهد صبر دهد غم آمده! پس تو کی میایی ای صبر؟!

گوش هایَت رـا ڪـﮧ مُحکَҐ بِگیرﮮ...!
هَمـﮧ ﮮ בنیـا ایمـا و اِشاره مـﮯ شَوَב...!
בنیـاﮮ بـﮯ صِـدا آرـامِشِ بیشتَرﮮ בارَב اِنگار...!
شِنیده اَҐ ڪلاه آرـامِشَت رـآ دو سـﮧڪوچـﮧ آטּ طََرَف تَر...
اَز لا بـﮧ لاﮮ حَجـҐ آבҐ هـا پِیـבا ڪرבه اِنـב...
اَما پیش اَز آטּ ڪـﮧ آטּ رـا بِـבزבنـב...
آטּ آدҐ با وِجـבاטּ بَرـایَت بـآز پَس آوَرבه اَستـ...!
اَز مـَטּ مـﮯ شِنَوﮮ בو בستـﮯ مُحکَـҐ بِچَسب...
کـﮧ اﮮטּ روزِگار بازـارِ حَرـاجِ وِجـבاטּ اَست...
رـآستـﮯ حَواسَت بـﮧ چِشـمـ هایَت باشَـב...!
ڪـﮧ باز بِمانَنـב اَما نـﮧ آטּ قَـבر ڪـﮧ...!
سِفیـבﮮ چٍشمانْت حالَـ Ґ رـا بـﮧ هَـҐ بِرَنَنـב...!