در تداوم ِ یک ترس ِ موروثی و مبهوت از تمام ِ این معادلات ِ ناممکن، سکوت کرده‌ام. می‌دانم سکوت، یک اشتباه ِ تاریخی‌ست. می‌دانم سکوت، انزوای ِ زندگی‌ام است. می‌دانم. و ساکت‌تر از همیشه، با نگاهی تهی، فقط نگاه می‌کنم. آنسوتر نمی‌شناسندم. شاید مُرده باشم. بگذریم؛ اما ببین که همچون نبض ِ یک مُرده سخت آرام‌ام . . .