روی بنما و مرا گو که زجان دل بر گیر،پیش شمع آتش پروانه بجان گو در گیر

غزل 257

چ قشنگ . . .

اینم غزل کاملش.اون شب خوب جوابم داد..

روی بـنـما و مـرا گـو کـه ز جـان دل بـرگـیـر

پـیش شمع آتـش پـروانه،به جان گو در گیر

در لب تـشـنـه‌ی مـا بـیـن و مـدار آب دریــغ

بر سر کُشته‌ی خویش آی و ز خاکش برگیر

تـرک درویـش مگیـر، ار نـبُـوَد سـیـم و زرش

در غمت سیم شماراشک و رخش را زر گیر

چنگ بـنْـواز و بساز، ار نـبُـوَد عود چه باک ؟!

آتشم عشق و دلم عود و تـنـم مِـجـمـَر گیر

در سماع آی و ز سر خرقه برانداز و بـرقص

ور نِه با گوشه رو و خرقه‌ی ما در سر گیر

صوف بر کش ز سر و باده‌ی صافی در کش

سیم در باز و به زر سیم‌بری در بر گیر

دوست گو یار شو و هر دو جهان دشمن باش

بخت گو پشت مکن ، روی زمین لشکر گیر

میل رفتن مکن ای دوست ! دمی با ما باش

بر لب جوی ، طرب جوی و به کف ساغر گیر

رفته گیر از برم و زآتش و آب دل و چشم

گونه‌ام زرد و لبم خشک و کنارم تــر گیـر

حـافــظ ! آراسته کن بزم و بگو واعظ را

که ببین مجلسم و ترک سر مِنـبـر گیـر

خیلی قشنگه . . .

روی بـنـما و مـرا گـو کـه ز جـان دل بـرگـیـر

پـیش شمع آتـش پـروانه،به جان گو در گیر