مـی رود دل بـه همـان جـا کـه تعلـق دارد ./. صحبـت کـرب و بـلا شـد وطـن از یـادم رفـت

با لبت رنگ عقیق یمن از یادم رفت

همچنان که جگر خویشتن از یادم رفت

من اویسم بگذارید که اطراق کنم

بوي شهر تو که آمد قرن از یادم رفت

جذبه ي عشق بر آن است مرا ذوب کند

صحبت نام تو شد نام من از یادم رفت

قصد"رب ارنی"گفتن من دیدن توست

تا نگاهم به تو افتاد "لن"از یادم رفت

مرغ باغ ملکوتم به حرم آمده ام

بر روي گنبد زردت چمن از یادم رفت

مثل فطرس نکنم پشت به گهواره ي تو

بال من خوب که شد پر زدن از یادم رفت

"ندهد فرصت گفت ،به محتاج ،کریم"

بی سبب نیست کنارت سخن از یادم رفت

می رود دل به همانجا که تعلق دارد

صحبت کرب و بلا شد وطن از یادم رفت

همه ي بهت من این است چرا عریانی

نکند فکر کنی پیرهن از یادم رفت