زمان جنگ دزفول زندگی می کردیم سرکلاس بودیم که آژیر قرمز زده شد باید میرفتیم پناهگاه تا حمله ی هوایی تموم شه از کلاس که بیرون اومدیم وحشتمون چند برابر شد آسمون پر از هواپیما بود(54 تا)معلمم خانم پاک نژاد بغلم کرد دویید بین درختای مدرسه فقط گریه میکرد بابام اومد دنبالم که بریم یجای غیر مسکونی تا بمباران تموم بشه یکی از هواپیماها تیر خورده بود و پشت سر ما حرکت میکرد با ارتفاع کم که فرود بیاد باران تیر اطرافمون بود آخر سر هم خلبان با چتر نجات پایین پرید و هواپیما با یک تپه برخورد کرد.

اونوقت خاطره ی من اینه ک کلاس اول رو چجوری رفتم سر کلاس

و اونجا بود که هیوا و خونوادش اومدن کـــــــــــــــــرج

خوش به حالتون چه صحنه های اکشنی دیدین

این صحنه های اکشن خیلی وحشتناکن تو دنیای واقعی
تو شهرک نیرو دریایی بودیم ک ی بار ی جا ترکید ... بعد زنگ زدن خونمون بابام هم سریع رفت ... بچه بودیم داشتیم می مردیم ... جنگ هم نبود
این ک جنگِ
سر همون ترکیدنِ چند نفر مُردن

نخیر تا آخر جنگ موندیم و فرار نکردیم
بابای دوستم همون روز تو پایگاه چهارم شکاری شهید شد
پسر همسایمون بمب خورد بهش جیگرش افتاد بالای درخت خیابون
ولی من زنده موندم

زنده ماندگان 3

جالب اینجا بود که همیشه رد موشکا رو نیگا میکردم ببینم کجا میخوردن یدفه تیر خورد یک متری خواهرم تو سنگ خونه شکافت
ترکش سر دختر عمه ی مامانمو قطع کرد

مطمعنی این صحنه رو تو فیلمی یا کلیپی ندیدی هیوا جان?

اون چیزایی که مادیدیم شما تو فیلما نمیبینید بچه ی 4 ساله نون و پنیر دستش رفت تو حیاط بمب خورد بهش
باید بیاید گلزار شهدای دزفول گور شهدای خانوادگی رو ببینید

محمد میتونه از پدرش داستان اون هواپیما رو بپرسه مصاحبش از رادیو پخش شد که میگفت میخواستم فرود بیام ولی ماشینی روی جاده بود که نمیشد

ایشالاه تا یه ماه دیگه قصد داشتم بیام حتما یه سر میزنم

منم واسه عید فطر میرم

به سلامتی

ممنون

ایشالاه خاطرات خوب دزفول از این به بعد یاد کنین

ایشالا بیشتر خاطره هام مال دزفوله از وقتی اومدیم کرج زندگی چیز خاصی نداشته