اوایل دهه 70(از 70 تا 75) عروسی زیاد داشتیم.عروسی 2 تا از عمو هام.پسر عمو.دختر عمو.دختر عمه.2تا پسر عمه بعد اون موقع طلا ارزو بود و همه به عروس برا کادو یه لنگه النگو یا انگشتر می دادند.فک کن موقع دادن کادوها عروس همه انگشت هاش پر انگشتر و دستاش پر از النگو.منم با خودم میگفتم اگه عروس شدم واقعا این همه طلا گیرم میاد؟(زهی خیال باطل تو این گرونی عمرا دیگه کسی طلا بده)

بعد جالبیش اینجا بود همه هم میرفتند یه طلا فروشی.خدا بیامرز آقای قائد محمدی هم میگفت فلانی و فلانی اومدند و این مدل رو بردند..و این جوری میشد که عروس همه النگوهاش یه مدل میشد.

جاوید اون زمان واقعا طلا ارزون بود و میشد پس انداز عروس و داماد.

می دونم عروسی دادشمو یادمه سرویس زن دادشم شد شیشصد تومن اینا ! البته انصافا داماد یا همون مرد خونه به نظرم نباید هیچ وقت رو طلاهای زنش حساب باز کنه

اما واقعا طلا یه پس انداز هست.

دانشجو بودم یکی از هم کلاسی هام تازه عقد کرده بود هر ماه برا زنش با حقوقش یه چیز طلا می خرید ، می گفت هم خوشش می اد هم پس فردا رفتیم سر خونه زندگیمون مال خودمه حقوقشم ماهی دویست تومن اینا بود !