یادمه بچه که بودم اون موقع ها که 7 / 8 سالم بود .. یه روز بابابزرگم از سفر کربلا اومده بود بعد موقع تقسیم سوغاتیا که شد برا من هیچی نگرفته بود گفت از بس نوه ها زیادن تو رو فراموش کردم در اون لحظه احساس جوجه اردک زشت بهم دست داد که هیشکی دوسش نداشت پریسا مظلوم خاندان بعد مامانم منو برد بازار برام از همون لباسا ُ گل سرایی که بابا بزرگم برا دختر عموهام گرفته بود خرید این خاطره هیچ وقت از ذهنم پاک نشد با اینکه خیلی بچه بودم ولی تصمیم گرفتم بابابزرگمُ اصن دوست نداشته باشم و دیگه خونه ش نرم الانم خونه ش زیاد نمیرم ولی خب از قدیم میگن خون خون ُ میکشه نمیتونم دوسش نداشته باشم الان یهو یاد اون قضیه دوران طفولیتم افتادم

الهــــــــــــــــی بیا بغلم

جدا منم با خوندن و تصور اینکه یه بچه چقد حالش گرفته میشه حالم بد شد ...

هی وی وی وی شاید اگه به سن الانم بودم اصن برام مهم نمیبود اما به عنوان یه بچه تو اون سنو سال خیلی تحملش سخت بود برام مخصوصا وقتی دختر عموهام با یه لبخند موزیانه میگفتن ا ِ بابابزرگ برا تو هیچی نگرفته

دقیقا این ماجرا تو خانواده ی ما واسه خواهرم هم یکم خفیف تر همیشه اتفاق میفتاده ، البته من چون پسر هستم باهام اینجوری رفتار نشده و خیلی تحویلم میگیرن ... اما وقتی میبینم با آبجیم اینجوری رفتار میشه خیلی ناراحت میشم ...

بچه 6 سال یا آدم 10 سال یا 20 ساله نداره ... بازم اگه اون اتفاق بیفته ، بغض میکنی ... و این بدترین کاریه که میشه در حق یکی کرد ... ایشالا اون دنیا خدا بجای دلت که شکسته پاداش میده

اوهوم .. ولی الان اگه این اتفاق تکرار بشه ناراحت نمیشم عصبانی میشم و عصبانیتمو با نرفتن به خونشون یا تحویل نگرفتنشون نشون میدم

عصبانیتت بخاطر اینکه از درون ناراحت میشی ... ! ایشالا که دیگه پیش نیاد و همیشه بخندی

پریسا منم مثل تو وقتی مامان بزرگم اولین بار رفت کربلا ، برای همه سوغاتی آورد برای من نیاورد گفت اونجا برای تو هیچی نداشت : |

عجب پس همه درگیر این موضوعیم به نحوی

این از شانس ماس : |