ی دوستی داشتم دوران ابتدایی ، اسمش عاطفه بود ، ایشون بعدِ ی مدت ک خیلی صمیمی شد و ظاهرن خیلی ب روش خندیده بودم (حواسم نبوده ! )اسممُ مسخره میکرد و کج و کوله صدام میکرد بیشور ، منم ک همیشه ب سفارش مامانم سکوت میکردم ، ی روز به عموم گفتم و اونم بهم گفت بهش بگم عافتابه ! ی روزی ک رفته بودم دفترمُ ازش بگیرم داداشش آیفونُ برداشت ، پرسید کیه ، منم ک از خونمون تا خونشون همینجوری توو دلم تکرار میکردم ک یادم نره برگشتم گفتم عافتابه هست ؟! داداشش برگشت گفت : عافتابه و زد زیر خنده ، صدای خنده اش کلِ کوچه پیچیده بود ! بعد از چند سال فهمیدم ک زان پس توو خونه همه عافتابه صداش میزنن بنده خدا رو ! . . .