دلگیرم از سکوت سنگ فرش ها ..

گاهی همین #سکوت ها معجزه میکند ... البته گاهی فقط ...

دلتنگی ِ سرد ِ دست های ِ سخت ..
آقا مستقیم میری ..
باز من نگاش کردم ..
آقا کجا میری ، برسوونمت ؟! هومن با توام .. کجا میری .. ؟! وایسا ببینم ...
سرمو انداختم پائین خیره به سنگفرش ها ...
نگام کن هومن .. !؟
دلگیرم از سنگ فرشها .. دلگیرم ...

#سکوت هم نعمت هم نقمت !

همین که این سنگ فرش ها تو را به یک فنجان #سکوت دعوت میکنند ،
غنیمتی ست برای خودش ...


این روزها سکوت هم غنیمتی ست حتا !


باور کن #هومن ...

اون روزا شاید #سکوت حرف آخر بود ،

اما حالا ؛

#سکوت تازه اول ماجراس ...

دلگیرم از پس و پیش شدن روزها ..
دیشب را یادت می آید .. ؟!
لب بام آرزوها .. آرزو کردم
از یاد بروم .. تو به من خندیدی
سال هاست در پریشانی این #سکوت غوطه ور مانده ام ...

آسمان ُ زمین را که به هم بدوزم ،

قرار باشد نیایی نمی آیی ؛

قرار باشد بروی میروی ؛

قرار باشد #سکوت کنی میکنی ،

حالا هِی من برایت آسمان ریسمان میبافم ...

من .. ؛
.... آخرین حرف ِ فاصله ی به جا مانده از #سکوت شبم ...

تو ؛

#سکوت شب را بشکن ... #سکوت َت را فریاد کن ...

نگران دست های خالی زمینم ...

زمین ، دست هایش خالی

اما ؛

آغوشش پُر مهر هنوز ...

به امید ِ آغوش پُر مهرش .. 1 دقیقه #سکوت

میگم ! ارزوی مرگ کردی برامون دیگه ؟ آغوش پر مهر زمین ؟

نه بابا #هومن این چه حرفیه خو ، دور از جونت

تو بگرد واسه این جمله یه آرایه ای چیزی پیدا کن این مدلی برداشت نشه به وخت

آغوش پر مهرش توو کتم نمیره آخه جز قبر و اینا آخه آغوش دیگه ایی نداره این لامصب !! من که بدمم نمیاد

ادبیاتم یادم رفته آخه فقط میدونم آرایه ی تشخیص بود چی بود همونو داره
حالا تو بی خیال اون جنبَش شو اصن

اینجوری نگو پسر : (

ادبیات؟! آرایه ادبی چی هست ؟!
; )

شما یادتون نمیاد یه زمانی ما باس اینا رو به جای شام ُ ناهار میخوردیم

( :

من مث تو نیستم .. مث خودمم ...
من مال خودمم ... من دنبال خودمم ..
دیگه بهت نمی گم ؛ برگرد ...
دنبال یه سری توضیحا نمیرم اصلن
#سکوت می کنم ... تو خودت برگرد
( #تیک-تاک ، #هومن )

گاهی سکوت معجزه می کند!

یه #سکوت در راهه ..