کدخدا می‌گوید از این‌جا نرو ـ یک ناشناس،
با بهار و گل می‌آید سال نو یک ناشناس
با خودم می‌گویم ای شاعر! تو تنها نیستی
توی دنیا هست حتماً مثل تو یک ناشناس
با صدای ساعتِ قلبم از این پس مایلم
بشمرم این لحظه‌ها را تا سه! دو! یک!... ناشناس،
می‌رسد می‌پرسم ای خوبِ جنوبی کیستی؟
خیره می‌ماند و می‌گوید که: مُو؟ یک ناشناس
آه می‌دانم که روزی روزگاری می‌رسد
می‌رویم آن سوتر از غم‌ها من و یک ناشناس

در دیزی بازه .........حیای گربه نمی دونم کجا رفته ..

راست میگی ها ........تازه اینجا یک بهانه ای میشود تا مردم را سرکیسه کنند .در مکه هم اغلب در کوه می ماند و فاسد میشوند

تو بهتر بود ما بابا تو می دیدی

اره دوقلوییم..اشکالی داره؟؟؟؟؟؟؟؟

غم‌انگیزترین ماجرا همین قصه جدایى آدمیزاد از رختخوابه
بخصوص اگه مجبور باشى در یک صبح سرد و بى‌روح پاییزى خونه رو ترک کنى.
اشک آدمو در میاره لامصب

بغض خسته ی نگاهم داره بی تو جون میگیره
مرغ عاشق دل من داره تو قفس میمیره
بی تو قلب عاشق من تو هجوم انتظاره
کاش بدونی که دل من این روزا چه بی قراره
حالا من با تن خسته توی بی کسی اسیرم
میدونم اگه نیایی بی تو جون میدم میمیرم
حالا مثله چشم نرگس منتظر تو میمونم
با یه لحن عاشقونه شعر غربتو میخونم
کی میگه که دیدن تو یه تصور محاله
تو که خورشید حضورت روشنایی خیاله
شوق دیدن نگاهت بغضیه که تو گلومه
حسرت زلال گریه مثه ایینه رو به رو مه
بغض خسته ی نگاهم داره بی تو جون میگیره
مرغ عاشق دل من داره تو قفس میمیره

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام

تیشه زد بر ریشه اندیشه ام



بس کن ای دل نابسامانی بس است

کافرم دیگر مسلمانی بس است



در میان خلق سر در گم شدم

عاقبت آلوده مردم شدم



بعد از این با کسی خو می کنم

هر چه در دل داشتم رو می کنم



نیستم از مردم خنجر به دست

بت پرستم بت پرستم بت پرست



بت پرستم بت پرستی کار ماست

چشم مستی تحفه بازار ماست

یعنی مامانت خودش از تلفن کم استفاده میکنه؟

یک شب گرم و تب آلود

آمدی ازشهر باران

ناگهان از هر جوانه

گل بر آمد جون بهاران

ای تو از نسل بهاران

ای امید سبزه زاران

ای صدایت پاک و معصوم

چون سرود چشمه ساران

ای نگاه تو همیشه

مثل در یا بی کرانه

ای بلند گیسوانت

خوشترین شعر شبانه

ای که نامت در زمانه

گشته در خوبی فسانه

کرده اینک در دل من

آتش عشق تو خانه

ای که نامت بر لب من

معنی خوب سرودن

خوشترین ایام عمرم

لحظه های با تو بودن

سلامی به گرمی نان و تنور

سلامی به یاران سنگ صبور

سلامی به دستان بی معرفت

به نزدیک یادان پیوسته دور

سلامی به مردان ایران زمین

دلیران،شجاعان،زنان غیور

سلامی به عشق وبه عاشق سلام

سلامی به راه بندان عقل وشعور

سلامی به گرد تمام جهان

به دوستان سلام وبه دشمن به زور

گفت روزي به من خداي بزرگ

نشدي از جهان من خشنود!



اين همه لطف و نعمتي كه مراست

چهره‌ات را به خنده‌اي نگشود!



اين هوا، اين شكوفه، اين خورشيد

عشق، اين گوهر جهان وجود



اين بشر، اين ستاره، اين آهو

اين شب و ماه و آسمان كبود!



اين همه ديدي و نياوردي

همچو شيطان، سري به سجده فرود!



در همه عمر جز ملامت من

گوش من از تو صحبتي نشنود!



وين زمان هم در آستانه مرگ

بي‌شكايت نمي‌كني بدرود!



گفتم: آري درست فرمودي

كه درست است هرچه حق فرمود





خوش سرايي‌ست اين جهان، ليكن

جان آزادگان در آن فرسود



جاي اين‌ها كه بر شمردي، كاش

در جهان ذره‌اي عدالت بود.

من، بر اين ابري كه اين سان سوگوار

اشك بارد زار زار

دل نمي‌سوزانم اي ياران، كه فردا بي‌گمان

در پي اين گريه مي‌خندد بهار.



ارغوان مي‌رقصد، از شوق گل‌افشاني

نسترن مي‌تابد و باغ است نوراني

بيد، سرسبز و چمن، شاداب، مرغان مست مست

گريه كن! اي ابر پربار زمستاني

گريه كن زين بيشتر، تا باغ را فردا بخنداني!



گفته بودند از پس هر گريه آخر خنده‌اي‌ست

اين سخن بيهوده نيست

زندگي مجموعه‌اي از اشك و لبخند است

خنده شيرين فروردين

بازتاب گريه پربار اسفند است.



اي زمستان! اي بهار

بشنويد از اين دل تا جاودان اميدوار:

گريه امروز ما هم، ارغوان خنده مي‌آرد به بار