و ای بهانه‌ی شیرین‌تر از شکرقندم
به عشقِ پاک کسی جز تو دل نمی‌بندم
به دین این‌همه پیغمبر احتیاجی نیست
همین بس است که اینک تویی خداوندم
همین بس است که هر لحظه‌ای که می‌گذرد
گسستنی نشود با دل تو پیوندم
مرا کمک کن از این پس که گام‌های زمین
نمی‌برند و به مقصد نمی‌رسانندم
همیشه شعر سرودم برای مردم شهر
ولی نه! هیچ‌کدامش نشد خوشایندم
تویی بهانه‌ی این شعرِ خوب باور کن
که در سرودن این شعرها هنرمندم

چگونه قطره قطره آب می شود

اسیر دست آفتاب می شود

تمام هستیم خراب می شود

مرا به اوج می برد

نگاه کن

پر از شهاب می شود

تو آمدی ز دورها و دورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی

مرا ببر امید دلنواز من



فراتر از ستاره می نشانی ام

من از ستاره سوختم

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل

چه دور بود پیش از این زمین ما

کنون به گوش من دوباره می رسد

صدای بال برفی فرشتگان

به کهکشان، به بیکران، به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوجها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات

مرا دگر رها مکن



چگونه قطره قطره آب می شود

به لای لای گرم تو

نگاه کن

تو آمدی و چنان زل زدی به پوچی من
که داشت حوصله ی انتظار سر می رفت!
تو آمدی و کسی گوشه ی غزل هی با
ردیف و قافیه هایی عجیب ور می رفت
تو آمدی، کلماتی که مرد ساخته بود
شبیه صابون از دست شعر در می رفت
از اینکه آمده تا.. بیشتر پشیمان بود
از اینکه آمده تا.. هرچه بیشتر می رفت!
اشاره کرد خدا سمت پرتگاه.. ولی
به گوش من.. و تو این حرف ها مگر می رفت!

سلام داداش