"به خداحافظی تلخ تو سوگند ... نشد ...

که تو رفتی و دلم ... ثانیه ای بند نشد ...

...

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر

هیچ کس!هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

...

خواستند از تو نویسند شبی شاعرها ...

عاقبت با قلم شرم نوشتند: نشد ..."

دارم دلي شكسته

از قصه هاي ديروز

از غصه هاي امروز

خواهم دلي شكسته

تا بشنود صدايم

سنگ صبور گردد

از بهر سوز و آهم

روزي ميان مردان

مرا رنگ شاهانه اي بود

در گوشه و كنارم

صد شور وحال مي بود

غصه زمن گريزان

لبخند بر لبانم

ازشوق صد ترانه

بر غنچه لبانم

ناگه ز پيش رويم

زيبا غزالكي جست

زيبا غزالكي ناز

سر مست و خوش افاده

ني همچون من رنجور

افسرده و شكسته

ديگر نديدمش زود

ديگر نديدمش زود

ديگر نديدمش

جز همدم خيالم

.....

...

..

روزي ديگرهمانجا

در آنسوي چمنزار

صحرا غرق نور شد

زيبا غزالك من

از دور رهنمون شد

ديدم كنارش اما

زيبا غزالكي بود

زيبا غزالكي ناز

سرمست و خوش افاده

ني همچون من رنجور

افسرده و شكسته

واقعاااااا

در اين‌جا چار زندان است
به هر زندان دوچندان نقب، در هر نقب چندين حجره، در هر حجره چندين مرد در زنجير...

از اين زنجيريان، يک تن، زن‌اش را در تبِ تاريکِ بهتانی به ضربِ دشنه‌يی کشته‌است.

از اين مردان، يکی، در ظهرِ تابستانِ سوزان، نانِ فرزندانِ خود را، بر سرِ برزن، به خونِ نان‌فروشِ سختِ دندان گرد آغشته‌است.

از اينان، چند کس در خلوتِ يک روزِ باران‌ريز بر راهِ رباخواری نشسته‌اند
کسانی در سکوتِ کوچه از ديوارِ کوتاهی به رویِ بام جسته‌اند
کسانی نيم‌شب، در گورهایِ تازه، دندانِ طلایِ مرده‌گان را می‌شکسته‌اند.

من اما هيچ کس را در شبی تاريک و توفانی نکشته‌ام
من اما راه بر مردِ رباخواری نبسته‌ام
من اما نيمه‌هایِ شب ز بامی بر سرِ بامی نجسته‌ام.



در اين‌جا چار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب، در هر نقب چندين حجره، در هر حجره چندين مرد در زنجير...

در اين زنجيريان هستند مردانی که مردارِ زنان را دوست می‌دارند.
در اين زنجيريان هستند مردانی که در رويای‌ِشان هر شب زنی در وحشتِ مرگ از جگر برمی‌کشد فرياد.

من اما، در زنان چيزی نمی‌يابم‌ ــ گر آن همزاد را روزی نيابم ناگهان، خاموش‌ــ
من اما، در دلِ کُهسارِ روياهایِ خود، جز انعکاسِ سردِ آهنگِ صبورِ اين علف‌هایِ بيابانی که می‌رويند و می‌پوسند و می‌خشکند و می‌ريزند، با چيزی ندارم گوش.

مرا گر خود نبود اين بند، شايد بامدادی، هم‌چو يادی دور و لغزان، می‌گذشتم از ترازِ خاکِ سردِ پست...

جرم اين است!
جرم اين است!

زندانِ موقتِ شهربانی، ۱۳۳۶