زندگی هیچ نبود،
و به آسانی یک گریه گذشت.
کودکی را دیدم که دلش غمگین بود و بدنبال عروسک می گشت.
تا که در رویاها
همه دار و ندارش،
قلک بی اعتبارش و دل خسته و زارش
همه را بی منت، به عروسک بخشد
غافل از آینده.
زندگی فلسفه ای بیش نبود
که در آن بیزاری، رهنمای همه یاران شده بود
و محبت، افسوس.
من خودم را دیدم، آن زمانی که دلم سوخته بود
و تو را می دیدم، بی خبر از من و غمهای دلم
و تو آن عصیانگر،
که نماد همه خوبان شده بود!!
و سخن از غم یاران می گفت
واپسین لحظه دیدار عجیب
خود نصیحت گوی، من دیوانه شدی
و سخن از رفتن،
سخن از بی مهری!!
تو که خود می گفتی
خسته از هرچه نصیحت شده ای.
حیف از بازی ایام،
دریغ از تکرار...***

روزهایی را که رفته، می شمارد نوبهار
از زمستان نرم می گیرد سراغ کوی یار

سال، نو نمی گردد و این لحظه هم آغاز اوست
تا کجا باید شمرد این تاریک های بی قرار

باران می بارد .

من جای خالیِ تو را از یاد برده ام

و حضورِ تو را , هیچ آرزویی در بر نمی گیرد .

من هنوز باران را دوست دارم

عشق را ... گرمای دستی را ...

دستانی را ... .

...

تو نیستی و نبودنت دیگر چیزِ غریبی نیست

و هیچ توهّمی , حضورِ تو را مکرر نمی کند .

...

باران می بارد ,

دستهایش را می خوانم ,

گرم است ...

دیگر گرمایِ تو از خاطرم رفته است عزیزم ... عزیز ترینم ...

...

باران می بارد

و من دیگر به یادِ تو لبخند نمی زنم

انگار تو از هزاره ی قبل بوده ای

انگار ... تو هیچ گاه نبوده ای ....

...

باران می بارد

عشق , یادش زیباست ...

و بارانِ بهاری مرا عاشق می کند ,

با تو

بی تو ... !

پیشنهاد می کنم به این وبسایت خبری سربزنید، مطمئنم خوشتون می آد
[لینک]

سلام دنبال میشید
5 مین لایک کاربری رو زدم برات