عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام

تیشه زد بر ریشه اندیشه ام



بس کن ای دل نابسامانی بس است

کافرم دیگر مسلمانی بس است



در میان خلق سر در گم شدم

عاقبت آلوده مردم شدم



بعد از این با کسی خو می کنم

هر چه در دل داشتم رو می کنم



نیستم از مردم خنجر به دست

بت پرستم بت پرستم بت پرست



بت پرستم بت پرستی کار ماست

چشم مستی تحفه بازار ماست

یک شب گرم و تب آلود

آمدی ازشهر باران

ناگهان از هر جوانه

گل بر آمد جون بهاران

ای تو از نسل بهاران

ای امید سبزه زاران

ای صدایت پاک و معصوم

چون سرود چشمه ساران

ای نگاه تو همیشه

مثل در یا بی کرانه

ای بلند گیسوانت

خوشترین شعر شبانه

ای که نامت در زمانه

گشته در خوبی فسانه

کرده اینک در دل من

آتش عشق تو خانه

ای که نامت بر لب من

معنی خوب سرودن

خوشترین ایام عمرم

لحظه های با تو بودن

سلامی به گرمی نان و تنور

سلامی به یاران سنگ صبور

سلامی به دستان بی معرفت

به نزدیک یادان پیوسته دور

سلامی به مردان ایران زمین

دلیران،شجاعان،زنان غیور

سلامی به عشق وبه عاشق سلام

سلامی به راه بندان عقل وشعور

سلامی به گرد تمام جهان

به دوستان سلام وبه دشمن به زور

گفت روزي به من خداي بزرگ

نشدي از جهان من خشنود!



اين همه لطف و نعمتي كه مراست

چهره‌ات را به خنده‌اي نگشود!



اين هوا، اين شكوفه، اين خورشيد

عشق، اين گوهر جهان وجود



اين بشر، اين ستاره، اين آهو

اين شب و ماه و آسمان كبود!



اين همه ديدي و نياوردي

همچو شيطان، سري به سجده فرود!



در همه عمر جز ملامت من

گوش من از تو صحبتي نشنود!



وين زمان هم در آستانه مرگ

بي‌شكايت نمي‌كني بدرود!



گفتم: آري درست فرمودي

كه درست است هرچه حق فرمود





خوش سرايي‌ست اين جهان، ليكن

جان آزادگان در آن فرسود



جاي اين‌ها كه بر شمردي، كاش

در جهان ذره‌اي عدالت بود.