یک نفر معنی این جمله را می فهمه. ولی هر کسی ممکنه تفسیر متفاوتی داشته باشه . در ضمن یک مصرء از یک شعر هم هست .

دیده ام سوی دیار تو ودر کف تو

از تو دیگر نه پیامی نه نشانی

نه به ره پرتو مهتاب امیدی

نه به دل سایه ای از راز نهانی

دشت تف کرده و بر خویش ندیده

نم نم بوسه ی باران بهاران

جاده ای گم شده در دامن ظلمت

خالی از ضربه ی پاهای سواران

تو به کس مهر نبندی؛مگر آندم

که ز خود رفته؛در آغوش تو باشد

لیک چون حلقه ی بازو بگشایی

نیک دانم که فراموش تو باشد

کیست آنکس که ترا برق نگاهش

می کشد سوخته لب در خم راهی؟

یا در آن خلوت جادویی خامش

دستش افروخته فانوس گناهی

تو به من دل نسپردی که چو آتش

پیکرت رازعطش سوخته بودم

من که در مکتب رویایی زهره

رسم افسونگری آموخته بودم

بر تو چون ساحل آغوش گشودم

در دلم بود که دلدار تو باشم

وای بر من که ندانستم از اول

روزی آید که دل آزار تو باشم

بعد از این از تو دگر هیچ نخواهم

نه درودی ؛نه پیامی؛نه نشانی

ره خود گیرم وره بر تو گشایم

ز انکه دیگر تو نه آنی ؛تو نه آنی

خب میرم چی خیال کردی

تصوير؟

بای داداش

نمی دانم چه کردی با دل من
که این دل بی قرار بی قرار است
نمی دانم چه گفتی با نگاهت
که چشمم چنین در انتظار است
فقط یک لحظه جانا در برم باش
که با تو چهار فصلم ،بهار است
به وقت دیدن آن روی ماهت
تپش های دل من بی شمار است
برای من فقط یک لحظه زیباست
و آن هم لحظه دیدار یار است
گر چه با تردید و ترس، همراست
ولی هما نند بهار است

کااش مي‌ديدم چيست؟
آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاري است
آه وقتي که تو
لبخند نگاهت را
مي‌تاباني
بال مژگان بلندت را مي‌خواباني
آه، وقتي که تو چشمانت
آن جام لبالب از جان‌دارو را
سوي
اين تشنه‌ي جان سوخته مي‌گرداني
موج موسيقي عشق
از دلم مي‌گذرد.
روح گلرنگ شراب
در تنم مي‌گردد
دست ويرانگر شوق
پرپرم مي‌کند اي
غنچه‌ي رنگين!
پرپر!
من در آن لحظه
که چشم تو به من مي‌نگرد
برگ خشکيده‌ي ايمان را
در پنجه‌ي باد
رقص شيطاني خواهش را
در آتش سبز!
نور پنهاني بخشش را
در چشمه‌ي مهر
اهتزاز ابديت را مي‌بينم.
بيش از اين سوي نگاهت نتوانم نگريست
اهتزاز ابديت را ياراي تماشايم نيست
کاش مي‌گفتي چيست؟
آنچه از چشم تو، تا عمق وجودم جاري‌است

نه ! نمی شود رفت و گذشت و ندید !
هنوز چشمی پشت پنجره منتظر است
و نگاهش به آن سو دو دو می کند
و صدای تپ تپ دلی را نشنید
که بی تاب و بیقرار دل دل می کند
برای باز آمدن ...
خدایا ، خدایا آن روز مباد
آن روز بی باز گشت هرگز مباد ...!

تکیه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم...

مـا که بـه هم نمی رسیم , بسه دیگه بـذار بـرم..

کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم؟...

حیف تو نیست, کنج قفس چادر غم سرت کنم؟...

مـن نـه قلنـدر شبـم , نـه قهـرمـان قصـه هـا...

نـه برده ی حلقه به گوش , نه ناجی فرشته ها...

تـو ایـن دو روز زنـدگـی , شبیـه مـن فـراوونـه...

یه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه...

پاییز یک شعر است یک شعر بی‌مانند
زیبا تر و بهتر از آنچه می‌خوانند

پاییز، تصویری رویایی و زیباست
مانند افسون است مانند یک رویاست

سحر نگاه او جادوی ایام است
افسونگر شهر است با این‌که آرام است

او ورد می‌خواند در باغ‌های زرد
می‌آید از سمتش موج هوای سرد

با برگ می‌رقصد با باد می‌خندد
در بازی‌اش با برگ او چشم می‌بندد

تا می‌شود پنهان برگ از نگاه او،
پاییز می‌گردد دنبال او، هر سو


هرچند در بازی هر سال، بازنده‌ست
بسیار خوشحال است روی لبش خنده‌ست

من دوست می‌دارم آوازهایش را
هنگام تنهایی لحن صدایش را

مانند یک کودک خوب و دل انگیز است
یا بهتر از این‌ها «پاییز، پاییز است!»