کاش....

فرزاد فرزين (ماه من)

شايد

بگذار قورباغه های این دشت دائم غر بزنند از بودن من و تو با هم

بگذار چشم دیدن ما را نداشته باشند، دیوهای یک چشمی غار آبادی بالا

تو همین که هستی بمان، همین که هستم می مانم !

بگذار کنتور گناهانمان از چرخش ممتد سر گیجه بگیرد

می خواهم با تو باشم

و روز شبم تکرار معصیت باشد

خوابت را تعبیر خواهم کرد، خونسرد باش !

دنیا را شش دانگ زده اند به نام من و تو

کمک کن سرزمین رویاهایمان را به سلیقه ی تو بچینم

خشت به خشت، آجر به آجر

بیا پرنده ها را بفرستیم سراغ نخود سیاه

بلکه دستی ببریم در شلوغا شلوغ آسمان و خلوتش کنیم

آن وقت دست مرا بگیر تا گریزی بزنیم به فلات خورشید

بی آنکه نیازی باشد برای عبور کسی توقف کنیم.

اینجا سرزمین من و توست

بگذار در رگ آبی دستانت شناور باشم

می خواهم در سینه ی من بتپی جای قلبی که تمامش را به تو باخته ام

نفس هایم را جدی بگیر

باید باور کنیم، من و توئیم که دیگر همرنگ دیروزمان نیستیم

می بوسمت

با این امید که تمامی وجودم را در شریانهایت به جریان در آورم

می بوسمت

به افتخار روزهایی که باید گریه هایمان را تبعید کنیم و چشم هایمان را بازنشسته

خاتون بی قرار من، نفس هایم را جدی بگیر !

Hey....