بیچاره شوهرت ما رو باش از کی درخواست کمک کردیم

واقعا... تورو باش از کی درخواست ِ کمک کردی،یه خانوم...
خانوما حتی اگه کمتر از 3 دقیقه باشه که باهم آشنا شده باشن َم باز پشت ِ هم درمیان

در آخر اینکه بیچاره زنت

همون ایگنور

همون حذف حساب

پرده دوم

[پرده بالا میرود: خانه­ی دور، زن در آشپز خانه در حالِ ظرف شستن است و مرد هم در اتاق با چیزی ور میرود و صدای تق­تق می­آید، زن میگوید:]

ــ دستت کتاب دیدم، چی خریدی؟!!...

ــ "سقوط"... از آلبر کامو... خوندیش؟!!..

ــ نه!!!... تو میخونی بعد میدی منم میخونم دیگه!!!... مگه نه؟!!...

ــ نصفِ پولشو باید بدی...

ــ باشه، میدم!!!...

ــ نظرت چیه کلِ پولشو بدی؟!!... من احساس میکنم از نظرِ عاطفی تو وضع بدی هستم... به یه هدیه نیاز دارم...
ــ هه!!!... ببین من از صبح کلاس داشتم و خسته­م... امشب میخوام زود بخوابم، گفته باشم!!!...

ــ باشه، فقط قبلش یه کوفتی به من بده که نمیرم از گشنگی... راستی!!!... میدونستی تنها وابستگیِ من به تو همین شکمه؟!!...

ــ چه جالب!!!... مگه تو به من وابستگیَم داری؟!!...

ــ آره دیگه، جنسشم الان گفتم بت... دیگه هـــــــیس!!!... میخوام مطالعه کنم...

[چند ساعت بعد، زن ماهیتابه به­دست، وسط هال ایستاده که بسیار تاریک است و غرغر میکند:]

ــ این لامپ از کِی سوخته؟!!... چرا درستش نکردی؟!!... تو که میدونستی!!!... اَه اَه... حالا کجا غذا بخوریم؟!!... تو کِی خودتو اصلاح میکنی؟!!...

ــ دو روزه سوخته... میریم رو تخت میخوریم خب!!!... بعدش هم من امروز صبحِ زود خودمو اصلاح کردم...تو هم با من درست حرف بزن!!!... روحیم حسّاسه!!!...

ــ تو روحِت!!!...

[شام را میخورند، سپس زن در حالی که ظرفها را میشوید آهنگی زیر لب زمزمه میکند و مرد از اتاقی که آنطرف­ترِ صحنه است فریاد میزند:]

ــ عزیزم میشه صداتو نشنوم؟!!... دارم کتاب میخونم!!!...

ــ برو بابا... "دارم کتاب میخونم"...[تقلید با حالتی مسخره­آمیز]... عزیزم جمع کن بساطتو!!!... میخوام بیام بخوابم... لامپِ هال هم پریده، پس نمیتونی بری اونجا کتاب بخونی.... درنتیجه مجبوری جمع کنی... جمع کن اومدما!!!...

ــ عزیزم من گفتم بیای اینجا؟!!... گفتم ولی غلط کردم!!!...

ــ یعنی میگی برم؟!!... میرما!!!...

ــ نـــــــــه!!!... غلط کردم!!!...

ــ پس خاموش کن، اومدم...

ــ آخه... آخه... میخوام بخونم... آخه...

ــ آخه نداره... خاموش کن، بعدش هم برو مسواکتو بزن...

ــ تو رو جونِ من بذار بخونم... فقط امشبو بذار...

ــ باشه چیکارت کنم دیگه!!!... ولی اگه این تواناییِ من در خوابیدنِ زیرِ نور زیاد نبود تو چیکار میکردی؟!!...

ــ هه!!!... خب میرفتم آشپزخونه رو زمین میشستم میخوندم!!!...

ــ اِ اِ اِ؟!!... برو پس!!!...

ــ باشه میرم اما اگه رمانتیکیسم گرفتم و مُردم مقصر تویی!!!...

ــ دَرَک!!!...

ــ تو بی­تربیت­ترین "عزیزمِ" دنیایی...

ــ کیشته!!!... برو بیرون... درم ببند... چراغم خاموش کن...

ــ من ازت به جرمِ کودک­آزاری شکایت میکنم...

ــ بیــــــــــــــــــــــــرون!!!...

[زن روی تخت یک نفره دراز میکشد و چشمانش را میبندد که صدای زمزمه­ای از آنسوی صحنه به گوش میرسد:]

ــ آخر چرا اینکار را با من میکند؟... چرا مرا آزرده­خاطر مینماید؟... بارالها، مگر من از او چه خواستم؟... خواستم در کنارش آرام بتمرگم و کتابم را بخوانم... آه... این سرامیکها چه سردند!!!... چه نمناکانه آبِ ظرفشویی چکه میکند... من چه مفلوکم...آاااه...

ــ بیا تو اتاق بشین و کتابت رو بخون...

ــ آخ جان!!!... دوسِت دارم بارالها!!!...

[مرد در کنار زن مینشیند، پاهایش را دراز میکند، به پشتیِ تخت تکیه میزند، مشغولِ مطالعه میشود، در حالی که زن پتو را روی سرش کشیده و منظم نفس میکشد مرد هر چند دقیقه یکبار سعی میکند زن را کمی به بیرون تخت هل بدهد که جا برای خودش بازتر شود و پس از تکرار این عمل برای ششمین بار زن تالاپی روی زمین میفتد و مرد که تازه متوجه شده که در تمامِ این مدت چه میکرده فریاد میزند:]

ــ نــــــــــــــــــــــــــــه!!!... عزیزم چی شد؟!!...

[زن پاسخی نمیدهد]

ــ چیزیت شده؟!!... چرا چیزی نمیگی؟!!... وای خدای من!!!... نفس بکش!!!... خاک تو سرت آلبر کامو!!!... دیدی چه خاکی تو سرم کردی؟!!... سقوط کرد!!!...

[زن در حالی که خود را به بیهوشی زده، یک چشمش را باز میکند و مرد را که کتاب را به سرِ خود میکوبد نگاه میکند، سپس هر دو چشمش را باز میکند و از جا میپرد و خود را در آغوشِ مرد پرت میکند و فریاد میزند:]

ــ داللللللللللللی!!!...

پرده­ی سوم

[پرده بالا میرود: زن روی کاناپه در تاریکی اتاق نشیمن نشسته و تلویزیون تماشا میکند، مرد در اتاق تندتند قدم میزند و ناگهان به نشیمن میرود و عصبانی رو به زن میگوید:]

ــ تلویزیون رو خاموش کن بیا تو اتاق خواب کارِت دارم!!!... زود باش!!!... [چند لحظه مکث]... با تو بودما!!!... مگه کری؟!!...

[زن ترسیده، میگوید:]

ــ باشه، فقط داد نزن، اومدم...

[زن واردِ اتاق میشود، مرد در را با عصبانیت قفل میکند، زن از ترسِ چشمان قرمزِ مرد چند قدم عقب میرود و روی تخت می افتد:]

ــ عزیزم میخوای چیکار کنی؟!!...

[ مرد وحشیانه دست و پای زن را که رنگش حسابی پریده به تخت میبندد، کِشو را بازکرده و یک عدد ساطورِ خفن بیرون می­آورد، در این حین نگاهش به چشمان خمار آلبر کاموی روی جلدِ "سقوط" گره میخورد ولی سریع سرش را بر میگرداند زن از ترس میلرزد و جیغ میزند:]

ــ نـــــــــــــــــه!!!...

[مرد آرام خود را به بالای سر زن میرساند و زن وحشتزده میگوید:]

ــ د... د... د...دیوونه... نـ... نـ.. نـ... نشو...

[مرد فریاد میزند و چاقو را تا بالای سر میبرد و سریع پایین می­آورد و بالش پاره پاره میشود و پَرهای بالش در فضا معلق میشوند، زن وحشتزده است ولی مرد با خونسردیِ تمام دستش را بالا برده و یکی از پرهای معلق را میقاپد و پس از مکثی کوتاه نعره میزند:]

ــ دیشب منو اسکل کردی؟!!... ها؟!!... خودت رو میزنی به مُردن؟!!... ها؟!!... فکرِ اینجاش رو نکرده بودی که اینجوری تو چنگالِ من اسیر شی؟!!... نه؟!!...

[مرد پر را داخل گوش زن میکند و او را که دست و پایش بسته است و به خود میپیچد را قلقلک میدهد:]

ــ تصمیم رو گرفتم عزیزم!!!... من امشب انقدر قلقلکت میدم که جیش کنی به خودت!!!...

[صدای قهقهه­های زن در فضا میپراکند و صحنه آرام آرام تاریک میشود]

پرده­ی چهارم

[پرده بالا میرود: صبح شده است، نورِ خورشید از پنجره روی تخت افتاده است، زن و مرد که که یکدیگر را به سختی در آغوش گرفته­اند با صورتهایی خندان به خواب رفته­اند در حالی که تقریباً رویشان از پرهای بالش سفید شده است، پرده پایین میفتد]

پایان...



فاطیما کمالی...

الانم لازم نیس کاری کنی مرسی که گوش دادی نسترن هم از تعجب شاخ درمیاره چون تمام اون مدتی که محسن حرف میزده این داشته پیش خودش جمله بندی میکرده که وقتی بهش پیشنهاد داد چطوری بزنش تو پـَرِشو اینا و کلی هم غصه میخوره که درست حرفاشو گوش نداده!!

_ من حرفمو پس میگیرم!

_کدومو؟

_اینکه محسن لاشیه اتفاقا نسترن لاشیه!

_چرا طفلک؟

_هیچی بلندگو گرفته دستش اعترافات عاشقانه محسنو واسه اینو و اون تعریف میکنه؟

_ عماد راست گفتی؟

_چیو؟

_اینکه اول وآخرین نفر بودم؟

_اوهوم من خیلی عاشقتم حیف که حالیت نیست!

_عه شالرو پیدا کردم...

نویسنده:فاطیما ی عزیز (: