به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

من در پی خویشم ، به تو بر می خورم اما
آن سان شده ام گم که به من دسترسی نیست
آن کهنه درختم که تنم زخمی برف است
حیثیت این باغ منم ، خار و خسی نیست
امروز که محتاج توام ، جای تو خالیست
فردا که بیایی به سراغم خبری نیست

سنکا

دولتی که با سیب زمینی شروع بشه , یقینا با به گریه انداختن مردم توسط پیاز تموم میشه !

قدرتمند اونیه که در اوج قدرت؛ مهربانی کنه(چی گفتم اصن)

به هر شاخی دلی سامون گرفته
دل من در تنم بی تابه امشب

ایشاللا

الان از فردا دوباره عین قبل میشه

همین که اومد زنت شد هیزم تَرِش شد دیگه

اصن گور باباش

تو یه جامعه افسار گسیخته که اصول اخلاقی بی ارزش بشن مردها فاسد میشن و به تبع اونم زنها