به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

رنگ باور خاطره
اما زمان دستهایمان را شُست
و تنها پاییز ماند
با هزارن چشم
که از من و تو
تندیسی ساختند شاهانه ...

عین پدربزرگ من حاضر نبود اسم فعلی خیابونهای تهرانو بگه خیابون فرح ...

من امسال مریضم هروقت اسم خونه تکونی میاد
بخدا هنوز 4 ماه نشده از خونه تکونی قبلیمون

واه واه واه

ادامه داد که روزگار گذشت و ازدواج کردم و تو طبقه سوم یه آپارتمان خونه خریدم اولین بچه م به دنیا اومد..یه شب که عیال قهر کرده بود و رفته بود خونه باباش و بچه رم نبرده بود بچه خرابکاری کرد و من با هزار بدبختی تمیزش کردم و با هزار مصیبت بچه رو خوابوندمُ و بعدش رفتم لب پنجره یه نخ سیگار بکشم که دیدم 4 تا جوون از تو کوچه رد میشن و دارن منُ نگاه میکنمیگه بهشون گفتم عیال قهر کرده رفته خونه باباش منم تازه پوشاک بچه رو عوض کردم