به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

فصل آغاز قصّه اين بوده‌ ست
..................................

تو البر کامو ای

کی از ستاره بارون چشماشُ هم میذاره
نکنه ستاره ای بیاد یادِ تو رو نیاره

از همین که به حرف دیگران و خنده امثال من توجه نمیکنن خیلی خوشم میاد

ما ک ماواره نداریم

نتیجه میگیریم هر چی نظراتتون دورتر باشه از نظرات اوشون بهتره

#آیه-های-زمینی