به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش...این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

منم

خودمُ میبینم
خودمُ میشنُفم
خودمُ فکر میکنم
تا هستم جهان ارث بابامه
سلاماش...
همه عشقاش...
همه درداش و تنهاییاش
وقتی هم نبودم...
مال شما

عکس:آخرین سکانسِ فیلم مُهر هفتم اینگمار برگمَن

يه درختِ خشكُ و بي برگ ميون كوير داغ
توي ته مونده ذهنش نقش پر رنگ يه باغ
شاخه سبز خيالش سر به اسمون كشيد
بر و دوشش همه پر شد زِ اقاقي سپيد
زير سايه خيالي كم كمك چشماش رو بست
ديد دو تا كفتر چاهي روي شاخه هاش نشت
اولي گفت: اگه بارون باز بباره تو كوير
ديگه اما سر رسيده عمر اين درخت پير
دومي گفت: كه قديما يادمِ كوير نبود
جنگل و پرنده بود و گذر زلال رود
گفتن و از جا پريدن با يه دنيا خاطره
اون درخت اما هنوزم تو #كوير-باورِ

)))