آه تا كي ز سفر باز نيايي بازآ

اشتياق تو مرا سوخت كجايي بازآ

شده نزديك كه هجران تو ما را بكشد

گر همان بر سر خونريزي مايي بازآ

كرده اي عهد كه بازآيي و مارا بكشي

وقت آن است كه لطفي بنمايي باز آ

رفتي و باز نمي آيي و من بي تو به جان

جان من اين همه بي رحم چرايي باز آ

وحشي از جرم همين كز سر آن كو رفتي

گرچه مستوجب صد گونه جفايي بازآ

@سیـّـد شـﮩـزاده دلشڪسـتہ
@هلیا@SOUGAND78@yalda_ashil@naser71

کسی به فکر گل ها نیست
کسی به فکر ماهی ها نیست
کسی نمی خواهد
باورکند که باغچه دارد می میرد
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود
و حس باغچه انگار
چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست .

حیاط خانهٔ ما تنهاست
حیاط خانهٔ ما
در انتظار بارش یک ابر ناشناس
خمیازه می کشد
و حوض خانهٔ ما خالی است
ستاره های کوچک بی تجربه
از ارتفاع درختان به خاک می افتد
و از میان پنجره های پریده رنگ خانهٔ ماهی ها
شب ها صدای سرفه می آید
حیاط خانهٔ ما تنهاست .

طواف کعبه ی دل کن که کعبه خود سنگی است //که این خلیل بنا کرد و آن خدای خلیل