میهمان خاكستر سیگارش را ریخت توی جاسیگاری . جاسیگاری نقره اصل بود به شكل سر اسب با خطوط طلا كاری شده اطراف یالش . از جا سیگاری خوشش آمد و گذاشت توی جیبش .
روی میز یك كوزه قدیمی پر از نقش و نگار های عجیب بود . حدس زد كه باید مربوط به دوره سوم زمین شناسی باشد . كمی براندازش كرد اما چون از كوزه خیلی خوشش آمده بود آن را هم گذاشت توی جیبش .
میزبان آمد و از اینكه دیر كرده عذر خواهی كرد . سینی قهوه را روی میز گذاشت و توضیح داد كه مستخدمش به مرخصی رفته . اما قبل از اینكه بنشیند تلفن زنگ زد . به سرسرای عمومی رفت .
در این فاصله میهمان از دو مجسمه چینی كنار شومینه ،‌ساعت كریستال روی میز و تابلوی نقاشی روی دیوار كه امضای ونگوگ را داشت هم خوشش آمد .
صدای میزبان هنوز از سراسری عمومی می آمد كه با تلفن صحبت می كرد . میهمان از فرصت استفاده كرد و نگاهی به سالن موسیقی انداخت . پیانوی كنار سالن توجهش را جلب كرد . قسمتی از قطعه مورد علاقه اش را نواخت و از صدای شفاف پیانو هم خیلی خوشش آمد .
وقتی صحبت میزبان تمام شد برگشت و قهوه را هر چند كمی سرد شده بود به اتفاق میهمان نوشید .
میهمان هنگام رفتن به خاطر قول مساعدی كه میزبان در رابطه با كمك های مالی به او داده بود تشكر كرد و ادامه داد كه حاضر است هر كاری برای جبرانش انجام دهد .
میزبان هم لبخندی زد و گفت بهتر است اصلا صحبتش رانكند و بعد مثل یك دوست قدیمی صمیمانه با او دست داد .
میهمان دوباره تشكر كرد و چون خیلی از میزبان خوشش آمده بود او را هم گذاشت توی جیبش

روزی روزگاری پیرزن فقیری توی زباله‌ها دنبال چیزی برای خوردن می‌گشت كه چشمش به یك چراغ قدیمی افتاد. آن را برداشت و رویش دست كشید. می‌خواست ببیند اگر ارزش داشته باشد، آن را ببرد و بفروشد.
در همین موقع، دود سفیدی از چراغ بیرون آمد.
پیرزن چراغ را پرت كرد؛ با ترس و تعجب عقب‌عقب رفت و دید كه چند قدم آن طرف‌تر، یك غول بزرگ ظاهر شد. غول فوری تعظیم كرد و گفت: «نترس پیرزن! من غول مهربان چراغ جادو هستم. مگر قصه‌های جورواجوری را كه برایم ساخته‌اند،‌ نشنیده‌ای؟ حالا یك آرزو كن تا آن را در یك چشم به هم زدن برایت برآورده كنم. امّا یادت باشد كه فقط یك آرزو!»
پیرزن كه به خاطر این خوش‌اقبالی توی پوستش نمی‌گنجید،‌ از جا پرید و با خوش‌حالیگفت‌: «الهی فدات بشم مادر!»
امّا هنوز جمله‌ی بعدی را نگفته بود كه فدای غول شد و نتوانست آرزویش را به زبان بیاورد.
... و این داستان، درس عبرتی شد برای آن‌ها كه زیادی تعارف می‌كنند!

هر کجا هستم باشم


به کسی مربوط نیست


آسمان مال تو و مال شما


پنجره ،فکر ، زمین ، عشق ، هوا


بخورن توی سرت


چه اهمیت دارد؟

گاه اگر ، خاک بر سر شدم و خندیدی


من نمیدانم که چرا می گویند :


پس چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست؟


پاسخش معلوم است :


کرکسی چون تو به چه کار بشر می آید؟


چشم ها را باید بست


حادثه باید همان شتر دیدی ندیدی باشد !


واژه را باید خورد


هیچ حرفی نزنید


مگر از جان خودت سیر شدی؟


واژه باید خود ساکت شدن و خاموشی


واژه باید خود هیچی باشد


چتر ها را باید بست


البته چتری اگر داشته باشی ، آن را باید بست


چترها را بردارید ،


ببرید بفروشید


پول آن لازمه زندگی است


زیر باران نروید


فکر پول ویزیت دکتر ها


فکر پول دارو باش عزیز


فکر را ، خاطره را ، ..... برو بابا سیخی چند؟


خاطره ، عشق که مال ما نیست !


لب کوزه بگذار ، آب آن مال خودت


کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ


کار ما این است که از صبح به شب


پی جان کندن و نانی باشیم

ما ایرانی ها در هر کاری که خلاف باشه رکورد داریم.