منحنی قامتم، قامت ابروی توست
خط مجانب بر آن، سلسله گیسوی توست
>>>>
حد رسیدن به او، مبهم و بی انتهاست
بازه تعریف دل، در حرم کوی توست
>>>>
چون به عدد یک تویی من همه صفرها
آن چه که معنی دهد قامت دلجوی توست
>>>>
پرتوی خورشید شد مشتق از آن روی تو
گرمی جان بخش او جزئی از آن خوی توست
>>>>
بی تو وجودم بود یک سری واگرا
ناحیه همگراش دایره روی توست

مثل ِ من كه مي خندم گاهي .....