من نه نویسند ه ام ...نه شاعر....

لبخندت خود واژه هارا به پرواز وا میدارد ...

وچشمانت خود به خود غزل میسرایند ...

من فقط میخوانم واز رویشان مینویسم...

همین

این روزها که می گذرد ، هر روز
احساس می کنم که کسی در باد
فریاد می زند
احساس می کنم که مرا
از عمق جاده های مه آلود
یک آشنای دور صدا می زند
آهنگ آشنای صدای او
مثل عبور نور
مثل عبور نوروز
مثل صدای آمدن روز است
آن روز ناگزیر که می آید

تمام تاریخ عبارت است جنگ سربازانی که همدیگر را نمی‌شناسند؛

و با هم می‌جنگند برای دو نفری که خیلی خوب همدیگر را می‌شناسند و نمی‌جنگند

خــدایا ؟

کــمــی بــیـا جــلــوتــــر . .

مــی خــواهـــم در گوشــت چــیــزی
بــگــویم . . . !

ایـن یـک اعــتـراف اســت . . .

مــن ..

بــی او ..

دوام نــمی آورم

کاش آدم هایــــکم جرئت داشتن !
گوشــی روبرمیداشتن و زنگ میزدن و میگفتن :
ببیـــــــــــن
دلم برات تنگ شده
واسه هیــــــــــــچ
چیـــــز دیگه هم زنگ نزدم

دیوانه ی آن لحظه ای هستم که
تمام هوس های نارست را
در بوسه های پی در پی جا میدهی
پر حرارت و داغ؛
و تو با نگاهی که
حکم مرگم را تایید می کند می گوی :
زیر گردنم را فراموش کردی

گاهی آدم به جایی می رسد که دست به خودکشی می زند!!!
نه اینکه تیغ بردارد رگش را بزند... نه...
قید احساسش را می زند... و تو او را بی احساس می خوانی و چه می دانی روزگار با او چه کرده ....

من شرمنده ام از بی عدالتی که کودکی تو را کشت .....

...

چه ساده لوحانه ساعات روزهایم را پر کرده ام از کارهای گوناگون،

تادلم به سویت پر نکشد!!!فراموش کرده بودم،یاد تو از هیچ قانونی

تابعیت ندارد! حتی از قانون زمان!!! و گاه و بیگاه با بهانه وبی بهانه سر

به سر دلم می گذارد.

صدای قلبهای مان میشناسندیکدیگر را



درتاریکترین شبهایی که



خفاش هم گم می شود...

گاه سکوت من را به آغوش دلت می کشاند

[لینک]