ما محبت ها را می دزدیم ؛ اما نگه نمی داریم .

ما آدم هارا با تمام چمدان های احساس شان ... می دزدیم .

راهزن, درهء دل ها هستیم

و تفنگ "در " می کنیم به هرجایی ..

به هر بیشه و نیزاری ...

به هوای, دلی که هست ...

و می شکافیم ته آن دل را ..

به تیشهء نامردی و حس های بی حس مان

و نعره می زنیم در درد عمق بوته ها ...

از دردی که می کشیم ..

از رنجی که می بریم ..

از یادی که داریم .

عاشق هم نیستیم ... رمز دل هم را نمی دانیم و حال نداریم رازش را

بکاویم به مهر .. و می خزیم لای آتش .

ما زندگی مان را معنا نمی کنیم .

خیلی وقت ها دنیای ما .. مال, خودمان نیست .

عاریتی از این وآن است .

یک نوع دزدی به پاتلت آدم هاست

و آن قدر در این دزدکی دزدیدن هایمان ؛ دزد شده ایم ...

که خدا هم دهانش باز مانده است از دزدی ما .

شده تا حالا حس کنید بدون چیزی ؛ چیزی نیستید؟

شده سال ها انتظار چیزی را داشتید ...... و نبود .

نبود ....

و ...

نبود ................

تا وقتی که افتاده بودی حیاط ....

دم در, چوبی, خانه

و نای, "آه" هم نداشتی

و صدای خوردن سنگ روی چوب آمد

و دررا باز که می کنی...

بوی قدیمی ها می آید ..

نسیم یادها می پیچید توی حیاط

وته صدایی ؛ خیز زد از ته دلت


آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا ؛ حالا که من افتاده ام از پا ... چرا

و در را ببندی ..

وپشت بدهی به در

و ترق ترق, چوب های, ترک خوردهء " در "

با هق هق گریه هایت بیامیزد

و آن گوشهء حیاط ... درخت ها در تاسف این درد ...

موهای سبز خود را

با نسیم سرگردان باد؛ تکان دهند

و بلبل ...

آن ته گوشهء حیاط ..

کنار حفرهء ,گلی, دیوار, کاه گلی ...

در دلش بخواند ؟

خواستن .... یک چیزیست


نخواستن ... چیز دیگر


گاهی باید ؛ فقط خاموش بود



مثل یک ببر


....


آن سوی مه

اشک های آدمیان !


آه ؛ اشک های آدمیان !


جاری می شوید


در موسمی دیر و زود


نادیده می چکید


بی خبر می رهید



پایان ناپذیرند


چه بی شمار


سرریز می شوید


چنان که باران شبانگاه


به پائیز خاموش