شاید ... خیابان رفتم و برنگشتم

شاید به شایدی رفتم ... بی دغدغه

شاید ... هیچ وقت نشد برگشت

شاید باید خودرا نیز از یاد برد

شاید .... زیبایی را باید خاک کرد

و خاک را به توبره کشید از درد

دلم برای آن روزها تنگ شد .

امروز خیلی تنها هستم

تنهاتر از همیشه .

هیچ شکایتی هم ندارم .....

که این سرنوشت من است .

گرچه زیاد به اینکه می گویند سرنوشت ؛ اعتقادی ندارم ؛ ولی آدم ها

.. برای زود فراموش کردن ... دوست دارند جایی بخزند و پنهان شوند و من

"پوستین سرنوشت " را پیدا کردم .

روزگار هرچه که باشد ... باشد .

این روزگار هم ؛ دیر یا زود تمام خواهد شد .

مثل تمام داستان ها و قصه ها یی که پیش از من بودند و بعد از من خواهند

بود .

"همه چیز تلخ بود " لازم بود نوشته بشود و بعد پاک شود .

پس نوشتم و پاکش کردم .

خیلی چیزها ... را باید نگفت .

بی خیال

فانوسم کو ؟

...............................

میخواهم پی, فانوس روم بالای کوه ...

لب صخره ...

پای عشق .

غرو ب ... چه دلگیر است .

خورشید ؛ چه دردی کشید از یک روز فداکاری .

اکنون ... شب, ماه است .

ماه است و دنیایی پر از ستاره .

میز نم کنار ....

تماشا می نشینم ...

#آواتارت مبارک باشه

جز درد ...

نباید چیزی دید ؛ آن قدر که درد به درد آید .

این ...

دل می خواهد .

درد می خواهد .

کوری می خواهد و ؛ عشق می خواهد .

فداکاری, بی عشق... شیرینی بی خامه است .

بوس, مه گرفته است .

شیشهء ترک خورده است .

باید عاشق بود و درد داشت و ذره ذره آب شد .

باید زد کنار ....

باید فتیله را کشید پائین .

باید زد دل طوفان ... لال .

هست کسی که سال هاست ؛ در دوری یک حسیست و در نالهء بی

صدای خود ؛ همیشه بی نا بوده است .

دنیای کوچکی است که در چشم ما ؛ بزرگ و پرشکوه نشسته است.

فداکاری ؛ دیدن و ندیدن است .

رفتن ؛ برای ماندن, دیگری است .

دردیست که باید چشید و کشید .. اما آخ نگفت .

باید اوج در اوج دیده بشی .

مهم نیست روحت مچاله باشد ؛ یا بی ناله .

باید کشید کنار ...

باید تمنارا خاک کرد .

یکی بهم #خصوصی یا #خطاب میداد که #دوستت دارم

آرام رفتم سمت دیوار و آجرهای قرمز دیوار را شمردم و رسیدم به همون سطر ...

هی فشار دادم اما فایده نکرد .

آجر سفت و سخت بود ..یک کم دیگر که فشار دادم آجر شل شد و از جایش در آوردم و دستم را بردم تو شکاف آجر و آرام بیرون آوردم و آرام انگشتانم را باز کردم ...

باز کردم ... بازکردم ... ونور سکه های طلا چشمم را خیره کرد و حسی تازه و جالب دوید تو وجودم .

شهر خالي

جاده خالي

کوچه خالي خانه خالي

جام خالي

سفره خالي

ساغر و پيمانه خالي



کوچ کردن

دسته دسته

آشنايانم ولي باز

باغ خالي

باغچه خالي

شاخه خالي لانه خالي



شهر ماتم

جاده ماتم

کوچه ماتم

خانه ماتم

گريه ها شد جاي شادي شادي هر خانه ماتم


%0