دیروز کودکی در امتداد کوچه های پر از بی کسی این شهر شلوغ؛

دست تمنایی به سویم دراز کرد؛

خالی تر از تمامی آرزوهای کودکانه؛

دنیا عوض شده است؛٬

کودکان به دنبال نان اند و ما به دنبال عشق ...!

الهی !

در شگفتم از آنکه کوه را می شکافد تا به معدن جواهر دست یابد ولی

خویش را نمیکاود تا به مخزن حقایق برسد !

خطا از من است ، می دانم ؛ از من که سالهاست گفته ام "ایاک نعبد" اما به

دیگران هم دلسپرده ام ...

از من که سالهاست گفته ام "ایاک نستعین" اما به دیگران هم تکیه کرده ام . . .

اما رهایم نکن . . .

بیش از همیشه دلتنگم به اندازه ی تمام روزهای نبودنم . . . !

زندگـــی زیبـاســـت چشمـی بـاز کـن
گردشـــی در کوچــه باغ راز کن
هر که عشقش در تماشا نقش بست
عینک بد‌بینی خود را شکسـت
من مـیـــان جســـم‌ها جــان دیـــده‌ام
درد را افکنـــده درمـان دیـــده‌ام
دیــــده‌ام بــر شـــاخه‌ها احـســـاسـ‌ـها
می‌تپــد دل در شمیــــم یاسها
زنــدگــی موسـیـقـی گنـجشـکهاست
زندگی باغ تماشـــای خداســت
گـــر تـــو را نــور یـقیــــن پیــــــدا شود
می‌تواند زشــت هم زیبا شــود
حال من، در شهر احسـاسم گم است
حال من، عشق تمام مردم است!
زنـدگــی یــعنـی همیـــــــن پــروازهــا
صبـــح‌هـا، لبـخند‌هـا، آوازهـــا
ای خــــطوط چهــــره‌ات قـــــــرآن من
ای تـو جـان جـان جـان جـان مـن
با تـــو اشــــعارم پـر از تــو مــی‌شـود
مثنوی‌هایـم همــه نو می‌شـود
حرفـهایـم مــــرده را جــــان می‌دهــد
واژه‌هایـم بوی بـاران می‌دهـــد

برای دل خودم می نویسم...

برای دلتنگی هایم...

برای دغدغه های خودم...

برای شانه ای که تکیه گاهم نیست...

برای دلی که دلتنگم نیست...

برای دستی که نوازشگر زخم هایم نیست...

برای خودم می نویسم...

ااااااااااي جوووووووووووووووووووونم گل باشي

تو چه دانی که پس هر نگه ساده ی من

چه جنونی ،

چه نیازی ،

چه غمی ست؟

آره والا

تو چه گفتی سهراب؟

قایقی خواهم ساخت

باکدام عمر دراز؟

نوح اگر کشتی ساخت عمر خود را گذراند

با تبر روز و شبش بر درختان افتاد

سالیان طول کشید

عاقبت اما ساخت …

پس بگو ای سهراب شعر نو خواهم ساخت

بی خیال قایق …

یا که میگفتی تا شقایق هست زندگی باید کرد …

این سخن یعنی چه ؟

با شقایق باشی… زندگی خواهی کرد ؟

ورنه این شعر و سخن یک خیال پوچ است …

پس اگر میگفتی تا شقایق هست حسرتی باید خورد جمله زیباتر میشد

تو ببخشم سهراب که اگر در شعرت نکته ای آوردم انتقادی کردم …

بخدا دلگیرم از تمام دنیا …

از خیال و رویا …

بخدا دلگیرم …

اِفـــآ. . .

مــــــــــــِرسی خـــودِت گـــُلی