حالیا معجزه باران را باور كن...


و سخاوت را در چشم چمن زار ببین ...


و محبت را در روح نسیم....


كه در این كوچه تنگ با همین دست تهی


روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد...


خاك جان یافته است...


تو چراسنگ شدی؟؟


تو چرا این همه دلتنگ شدی؟؟؟



بازكن پنجره را و بهار را باور كن...


*فریدون مشیری*

دلم عجیب گرفته است

و هیچ چیز،

نه این دقایق خوشبو، که روی شاخه ی نارنج می شود خاموش ،

نه این صداقت حرفی ، که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست

نه ...

هیچ چیز مرا ازهجوم خالی اطراف نمی رهاند

و فکر می کنم

که این ترنم موزون حزن تا به ابـــــد

شنیده خواهد شد .

" سهراب سپهری "