جویای راه خویش باش .... از این سان که منم

در تکاپوی انسان شدن

در میان راه دیدار می کنیم حقیقت را

آزادی را

خود را

در میان راه می بالد و به بار می نشیند

دوستی ای که توانمان می دهد

تا برای دیگران مأمنی باشیم و یاوری

این است راه ما

تو و من

بسیار وقت ها با یکدیگر از غم و شادیِ خویش ... سخن ساز می کنیم

اما در همه چیز رازی نیست

گاه به سخن گفتن از زخم ها نیازی نیست

سکوتِ ملال ها از راز ما سخن تواند گفت

ما آدم بزرگ ها!؟چرا این قدر با خودمان هم تعارفی هستیم!؟
می خواهیم بخندیم...می ترسیم
می خواهیم گریه کنیم...می ترسیم
می خواهیم لذت ببریم...می ترسیم
می خواهیم راحت باشیم...باز هم می ترسیم
می خواهیم بترسیم...باز هم می ترسیم!
این همه ترس!؟
بعد که "جا" عوض می کنیم...یعنی یک روز می رویم به یک دهکده قدیمی و تر و تمیز...دیگر نمی ترسیم!
عادی می شویم...عین "خودمان".
خود خودمان ! می شویم.

وقتی سر یک موضوعی من یک جور فکر میکنم و تو یک جور !
وقتی نمی توانیم مثل یک رنگین کمان ...کنار هم باشیم ..و خم بشویم از این سر کوه تا آن خم کوه!
می افتیم درون تاری تنیده از "سوءتفاهم".
وقتی توی سیاهی شفق تا چیزهایی مانده از شب...منتظر دوچرخه ای هستی که باید بیاید ...ولی نمی اید !از هر دوچرخه ای بدت می اید و از هر "پدال "زنی؛زده می شوی.
وقتی نگرانی ها برایت خسته کننده می شوند
وقتی فکر میکنی همه چیز از سر بد دیدن ! است
وقتی خیلی وقت ها ...خط می کشی روی خط کش!من میمانم این سر خط و تو می نشینی آن سر خط کش !و ما ...به اندازه تمام این وقتی ها ..از هم دور می مانیم و می شویم خود سوءتفاهم !

... دوباره دردم داره شروع میشه ... برم کمی شربت آلومینیم ام جی بخورم تا شاید بهتر بشم ....

خواهشا با اون دلای پاکنون برای بهبودیم #دعا کنید ....

این روزها ...

خیلی به این نتیجه رسیدم که اشتباه کردم !

در این که چرا مثل یک روح نیامدم !

در این که چرا نشد ...کسی مرا نشناسد ؛ حتی همین چند نفری که مرا می شناسند.

این روزها خیلی به این نتیجه رسیدم که " ساده ترین احمق دنیا " هستم .

حس میکنم لذتی را که روح یک آفریقایی ساده ؛ در دل جنگل های سیاه می برد ...زیباتر از تمامی

فخر و اوج هایی است که ما داریم در این دنیای نقاشی شده مان ؛

برای خودمان هجی ش ...می کنیم.

ساده گی روح ...خیلی زیباست

نه آئینه می خواهد که بایستد روبرویش و با مو و ابرو و پوست ...تعارف کنی و نازشان کنی !

نه سشوار می خواهد که ببریشان به هر آن سویی که دلت می خواهد و بسازیش برای خودت و

دیگران .

نه خیلی نه های دیگر که نمی شود گفت و نگفت !

یک حس عریان و یک جاری زیبا ...در دل زمان است .

کاش ...

هیچ وقت خودم را نقاشی نمی کردم در اینجایی که همه می گویند " مجازی" حقه بازیست !؟

جایی که من جدیش گرفته ام و برای همین ...بقچه بقچه ؛ حرف می شنوم و زبان های کج کرده

می بینم که همه برای من "پرت" می شوند و "در" می آیند .

برای " ساده ترین احمق دنیا" که اگر نبود...الان می توانست خیلی راحت تر و قشنگ تر از هر زمان

جاری خودش ؛ برای خودش بنویسد.

اگر فقط خودش بود....رنج دیده شدن و "ای وای " شدن را ؛ نداشت.

فارغ از هر چیز و هر کس ...زندگی کردن ....

مثل رودخانه ای جاری در دل کشتزارها و کوهها است.

من این لذت را از دست دادم !

چقدر زنده می شدم اگر می توانستم " ندیدنی "... بیایم و بروم !

در دل همان کشتزارها و کوهها... و در دل همه کوچه پس کوچه هایی که هست در دنیا ..که می گویم

اسمش .... " آدم " است !

آدم ها ...کشتزارها هستند

آدم ها ...کوهها هستند

صحراهای گم شده در لابلای شترها ...هستند.

گنجشک ها و بازها و جغدها و عقاب های ....زیر و روی ابرها هستند

گاه ...خیلی دور .........بال می زنند

گاه خیلی ......نزدیک ......می رسند

گاه ........از نور می ترسند

گاه ..........گم میشوند در دل شب هایی که ...همیشه تنها هستند !

گاه ..........دوست داشتنشان را ...

مسخره می بینی!!!

گاه حتی نمی توانی بفهمی که دوست داشتن یعنی چه!

و برای همین ..

.سر می کنند در کیسه عشق !!!