توآمدی زدور ها ودورها...

زسرزمین عطر ها ونورها...

نشانده ای مرا کنون به زورقی...

زعاجها ...زابرها...بلورها...

مراببر امید دلنوازمن...

ببربه شهر شعرها وشورها...

به راه پرستاره می کشانی ام ...

فراتر از ستاره می کشانی ام ...

نگاه کن من از ستاره سوختم...

لبالب از ستارگان تب شدم.

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل٬

ستاره چین برکه های شب شدم...

چه دور بود پیش از این زمین ما٬

به این کبود غرفه های آسمان ...

کنون به گوش من دوباره می رسد٬

صدای تو ٬صدای بال برفی فرشتگان...

نگاه کن که من کجا رسیده ام٬

به کهکشان ٬به بی کران ٬به جاودان...

کنون که آمدیم تابه اوجها٬

مرابشوی باشراب موج ها...

مرابپیچ در حریر بوسه ات

مرا بخواه در شبان دیر پا...

مرادگررها مکن

مراازاین ستاره ها جدامکن

mb

کاریکلماتور، زبان گویایی‌ است که شوخی می‌کند، می‌خنداند و به طعنه سخن می‌گوید، به ناهنجاری‌ها و بدی‌ها شلیک می‌کند و گاهی ناملایمات و سختی‌های زندگی را با طنز تلخ بیان می‌کند. دردهای اجتماعی را خوب می‌شناسد و هر اتفاق کوچکی را شاید کمی اغراق‌آمیز با نیشخندی کنایه‌دار مورد توجه قرار می‌دهد و می توان گفت یکی از جلوه‌های زیبای ادب و هنر معاصر است. کاریکلماتور حاصل پیوند "کاریکاتور" و "کلمه" است. این نامی است که احمد شاملو بر نوشته‌های پرویز شاپور گذاشت. چون به نظر شاملو، نوشته‌های شاپور کاریکاتورهایی بود که با کلمه بیان شده ‌بود و بقول سهراب گل هاشم، به بازی با کلمات و شوخی با کلمات هم کاریکلماتور گفته میشود.

کاریکلماتور، مخاطب‌های آگاه و اندیشمند دارد که آنها را با تبسم، به تفکر وادار می‌کند. بسیاری از جملات طنز در نگاه اول یک شوخی ساده و خنده‌دار به‌نظر می‌رسد ولی اثرات واقعی آن پس از کمی تفکر و شاید تعجب برای مخاطب آشکار می‌شود. نمونه های کاریکلماتور را می توان در عرصه های مختلف خصوصا اجتماعی دید یا شنید و بطورکلی وقتی عاشق طنز باشی و بزرگ‌ترین آرزویت فقرزدایی از شادی باشد آنوقت است که کاریکلماتور بیشتر برایت شیرین و دلنشین می شود