سلام عزیزم ...مرسی از لطفت

سلام مینا جان ...

اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر



دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است





کوک کن ساعتِ خویش !



که مـؤذّن ، شبِ پیـش



دسته گل داده به آب



. . . و پیِ غسلِ به حمام شده است





کوک کن ساعتِ خویش !



شاطری نیست در این شهرِ بزرگ ، که سحر برخیزد



شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین

دیر برمی خیزند





کوک کن ساعتِ خویش !

که سحر گاه کسی



بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّامی نیست



که تو از لِخ لِخِ دمپایی و تک سرفه ی او برخیزی





کوک کن ساعتِ خویش !



رفتگر مُرده و این کوچه دگر



خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است





کوک کن ساعتِ خویش !



ماکیان ها همه مستِ خوابند



شهر هم . . . خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند





کوک کن ساعتِ خویش !



که در این شهر ، دگر مستی نیست



که تو وقتِ سحر ، آنگاه که از میکده برمی گردد



از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی





کوک کن ساعتِ خویش !



اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،



و در این شهر سحرخیزی نیست



.. . . . و سـحر نـزدیک اســـت...