برای دل خودم می نویسم...

برای دلتنگی هایم...

برای دغدغه های خودم...

برای شانه ای که تکیه گاهم نیست...

برای دلی که دلتنگم نیست...

برای دستی که نوازشگر زخم هایم نیست...

برای خودم می نویسم...

دخــتـــرکِ گـُــل فـــروش !

تـنـهـا کـسـی کـه در کـنـارِ گـُــل احـسـاسِ نـشـاط نـدارد ..

بـویِ گـلـهـا مـسـتـش نـمـی کـنـد ..

زیـبـایـی گـلـهـا مـحـوش نـمـی کـنــد ..

رنـگِ گـلـهـا جـذبـش نـمـی کـنــد ..

دخــتــرکِ گُـــل فــروش !

دسـتـه گـُــلهـا رو بـاری مـی بـیـنـد ..

کـه خـلـاصـی هـر چـه زودتـر از آنـهـا بـرایـش شـیـریـن اسـت ...

تو چه گفتی سهراب؟

قایقی خواهم ساخت

باکدام عمر دراز؟

نوح اگر کشتی ساخت عمر خود را گذراند

با تبر روز و شبش بر درختان افتاد

سالیان طول کشید

عاقبت اما ساخت …

پس بگو ای سهراب شعر نو خواهم ساخت

بی خیال قایق …

یا که میگفتی تا شقایق هست زندگی باید کرد …

این سخن یعنی چه ؟

با شقایق باشی… زندگی خواهی کرد ؟

ورنه این شعر و سخن یک خیال پوچ است …

پس اگر میگفتی تا شقایق هست حسرتی باید خورد جمله زیباتر میشد

تو ببخشم سهراب که اگر در شعرت نکته ای آوردم انتقادی کردم …

بخدا دلگیرم از تمام دنیا …

از خیال و رویا …

بخدا دلگیرم …

کوچه هاي قديمي را

باريک مي ساختند تا آدمها

به هم نزديکتر شوند

** حتي در يک گذر **

اکنون چقدر آواره ايم

در اين همه اتوبان پهن ....

آدمهاي ساده را دوست دارم.

همان ها که بدی هيچ کس را باور ندارند؛

همان ها که برای همه لبخند دارند؛

آدم های ساده را دوست دارم؛

بوی ناب آدمیّت مي دهند..

#روزت #مبارک