تو بدان این را

تنها تو بدان

تو بیا تو بمان با من، تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب

من فدای تو، به جای همه گلها تو بخند...

"فریدون مشیری"

چه باشد،

چه نباشد چیزکی،

باز هم مردمِ بیکار بگویند چیزهــــا!

پس به جای زندگی برای دیگران،

برای خودت زندگی کن...

رهـــــا و شـــاد و خوشحـــــال...

گـــــاهی اوقات یــــاد بعضی ها

ناخودآگاه لبخنـــــدی روی لبانت مینشاند،

چقدر زیباست این لبخندهــــا

و چــــه دوست داشتنی اند این بعضی هــــا♥

مادربزرگ می گفت: دل هر آدمی دری دارد...

می گفت: باید باز کنی در ِ دلت را رویِ لبخند آدمها...

می گفت: هر کدام از این درها یک کلید بیشتر ندارند...

می گفت: کلید ِ دل آدم دست خود ِ آدم نیست...

می گفت: انگاری کلیدها را دم ِ خلقت پخش کرده اند بین آدمها

هر کسی یکی برداشته برای خودش...

می گفت بلند شو برو بگرد... بگرد ببین کلید قلب کیست توی دستهایت؟...

ببین کلید قلبت کجاست؟...

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

آنچنان مات که یکدم مژه بر هم نزنی
مژه بر هم نزنم تا که زِ دستم نرود

ناز چشم تو ، بقدر مژه بر هم زدنی....


"فریدون مشیری"

اهمیت و ارج زندگی در همین است که موقت است،


تو باید جاودانگی خودت را در جای دیگری نشان بدهی،


و آن جا «انسانیت» است!


"فریدون مشیری"

آدمهايي هستند كه شايد كم بگويند "دوستت دارم"

يا شايد اصلا به زبان نياورند دوست داشتنشان را...

بهشان خرده نگيريد!

اين آدمها فهميده اند "دوستت دارم" حرمت دارد، مسئوليت دارد...

ولي وقتي به كارهايشان نگاه كني، دوست داشتن واقعي را ميفهمي...

ميفهمي كه همه كار ميكند تا تو بخندي...تا تو شاد باشي...

آزارت نميدهد...دلت را نميشكند....

به هر دري ميزند كه با تو باشد...

من اين دوست داشتن را مي ستايم...

این روزها منــم و منــم و مــن...

و خــدا و...

و شادم به وسعت دنیــا...

شکر...

شکــر...

شکــــر...

زمان در خواب و دريا قصه پرداز

خيالم در بلندي هاي پرواز،


ز تلخي هاي پايان، مي رسيدم-


به شيرينِ شگفتي هاي آغاز !



"فریدون مشیری"

بد نیست...فعلیه بهتره البته نظرِ منِ