کاش یکی بود که توی کوچه ها داد میزد :

خاطره خشکیه ؛ خاطره خشکیه

اونوقت همه ی خاطراتتو

همونایی که ارزش گرفتن دمپاییِ پاره هم ندارن

میریختم تو کیسه و میدادم بهش و میرفت ردِ کارش...

تنهایـــــــــــــــــ ــــے یعنے...

یـــــــــــــــــ ــــادت باشه

وقتـــــــــــــــــ ــــے داری میرے بیرون

دستـــــــــــــــــ ــــکشت رو هم ببرے،چـــــــــــــــــ ــــون کسے نیست

که دستـــــــــــــــــ ــــت رو تو دستاش بگیره و هـــــــــــــــــ ــــا کنه...!

دیگر نمیگویم گشتم نبود ، نگرد نیست !

بگذار صادقانه بگویم …

گشتیم ! اتفاقا بود ! فقط مال ما نبود !

شما بگردید ! لابد مال شماست !

با هم که قدم می زنیم

حسودی اش می شود آفتاب

نه که هیچگاه


قدم نزده است با ماه !!!

سالیــــانیست فرامـوشـش کـرده ام ...

خــاطراتــش را هــم ... !

ولــی نمی دانــم دستــانم چــرا هنــــوز به نوشتــن نـامـش ...

ذوق میــــکنـــنــد ... !!!

حرف هایی هست,بدجور دل می شکنند

! بدجور دل می سوزانند

! بدجور خراب می کنند

حرفهایی از نزدیک ترین کسانت

! از عزیزترین کسانت

! گاهی دلت میخواهد نزدیک ترین آنقدر عزیز نبود

... یا اگر بود کمی بیشتر حواسش به تاثیر حرفهایش بود !!!

راستش را بخواهی

فاجعه ی رفتن "او"

چیزی را تکان نداد

من هنوز هم چای میخورم قدم میزنم

...هستم

اما

تلخ تر

تنهاتر بی اعتمادتر

!!!

برات پيش اومده وقتي پاي تلفن بايد خداحافظي کنيد

　اما هنوز دلتون ميخواد صداشو بشنويد

يهو ميگيد راستي؟!

　ميگه : جانم...؟!

　آروم ميگي : دوســـتـــت دارم

آخ .... که اين چند ثانيه آخر چقدر مي چســـــبـــه

هيچكس نمي داند

چگونه ميميرد

من مــي دانم !

بي تو ميميرم !

دلم میخوام یک دوست واقعی کنارم باشه ....

”سـرد اسـت و مـن تـنهایـم “

چـه جمـلـه ای !

پــــُر از کـلیـشه …

پـــُـر از تـهـوع …

جـای ِ گـرمی نـشستـه ای و می خـوانـی :

” ســرد اسـت “…

یـخ نمـی کنـی …

حـس نـمی کنـی …

کـه مـن بـرای ِ نـوشتـن ِ همیـن دو کلمـه

چـه سرمایـی را گـذرانـدم …