#پروفایلم را #تـغییر دادم و باز کسی #متوجه نشد ....

وقتی #میگم برای کسی مهم نیستم .. نگید #نه ، مهم هستی ......

و ما هم گفتیم آری سحر گذشته و ما مانده بی خیال و سحر گذشت و ما آنقدر بی خیال ماندیم، که در شبی دیگر گرفتار شدیم و ما سحر را بیاد داشتیم بیاد داشتیم زمانی را که شهرمان شب نبود، بیاد داشتیم زمانی را که شهرمان تاریک نبود، شهرمان غمگین نبود، شهرمان خفقان نگرفته بود.

... سپس بر مرغزاری فرود آمدیم از دیو لاخ، تل خاک، هامون، کوه، بیشه،بی پرچم، بی کرنا و دهل،شمشیرها ارغوانی و خفتان ها سرخ،پوتین کهنه بر زمین ساییدیم،لنگان، سنگین و دمغ،از راه رسیدیم...

نيمه شب گهواره ها آرام مي جنبند بي خبر از کوچ درد آلود انسان ها باز هم دستي مرا چون زورقي لرزان مي کشد پارو زنان در کام توفان ها چهره هائي در نگاهم سخت بيگانه خانه هائي بر فرازش اشک اخترها و حشت زندان و برق حلقهء ز نجير داستان هائي ز لطف ايزد يکتا

وقتی که دلتنگ ميشم و همراه تنهايی ميرم

داغ دلم تازه ميشه٬زمزمه های خوندنم٬وسوسه های موندنم٬با تو هم اندازه ميشه

قد هزار تا پنجره تنهايی آواز می خونم٬دارم باکی حرف می زنم؟نمی دونم نمی دونم

اين روزا دنيا واسه من از خونمون کوچيک تره٬کاش ميتونستم بخونم قد هزار تا حنجره...

طلوع من٬طلوع من٬وقتی غروب پر بزنه٬موقع رفتن منه....

حالا که دلتنگی داره رفيق تنهاييم ميشه٬کوچه ها نارفيق شدن

حالا که ميخوام شب و روز به همديگه دروغ بگن٬ساعتا هم دقيق شدن

طلوع من٬طلوع من٬وقتی غروب پر بزنه٬موقع رفتن منه....

جای تو خالی

جا پای تو مونده هنوز رو نقش قالی

امشب نميدونه دلم تو در چه حالی

جای تو خالی

دلم تنگه امشب برات خدا گواهه

چون گيسوی پريشونت دنيا سياهه

من اينجا يادت هستم

تو اونجا بی خيالی

تو آشيونه چشمت جای تو مونده خالی

جای تو خالی

دلم گرفت از آسمون هم از زمين هم از زمون
تو زندگيم چقدر غمه دلم گرفته از همه
ای روزگار لعنتی تلخه بهت هر چه بگم
من به زمين و آسمون دست رفاقت نمي دم

آسمون ابری بود
.....
يه جای خلوت برای نشستن می خواستم
و بستن چشمام
يه جای تنها
.....
به نيمکت خالی رسيدم
.....
از روبرو ميومد
يه جای خلوت برای نشستن می خواست
و بستن چشماش
يه جای تنها
.....
از نيمکت گذشتم
از نيمکت گذشت
.....
نيمکت خالی موند.

با يک شکلات شروع شد. من يک شکلات گذاشتم توي دستش. او يک شکلات گذاشت توي دستم. من بچه بودم ? سرم را بالا کردم. سرش را بالا کرد. ديد که مرا مي شناسد. خنديدم.

گفت:«دوستيم؟»

گفتم:«دوست دوست.»

گفت:«تا کجا؟»

گفتم:«دوستي که «تا» ندارد!»

گفت:«باشد،تا پس از مرگ!»

گفتم:«نه? نه، نه? تا ندارد.»

گفت:«قبول? تا آنجا که همه دوباره زنده مي شوند، يعني زندگي پس از مرگ. باز هم با هم دوستيم . تا بهشت? تا جهنم، تا هرجا که باشد من و تو با هم دوستيم.» خنديدم.

گفتم:«تو برايش تا هرکجا که دلت مي خواهد يک تا بگذار. اصلآ يک تا بکش از اين سر دنيا تا آن دنيا. اما من اصلآ تا نمي گذارم، نگاهم کرد.نگاهش کردم. باور نمي کرد. مي دانستم. او مي خواست حتمآ دوستي مان تا داشته باشد. دوستي بدون تا را نمي فهميد.

گفت:«بيا براي دوستي مان يک نشان بگذاريم.»

گفتم:«تو بگذار.»

گفت:«شکلات. هر بار که همديگه را مي بينيم يک شکلات مال تو? يکي مال من. باشد؟»

باز كن پنجره ها را ، كه نسيم
روز ميلاد اقاقي ها را جشن مي گيرد
و بهار
روي هر شاخه ، كنار هر برگ
شمع روشن كرده است


همه چلچله ها برگشتند
و طراوت را فرياد زدند
كوچه يكپارچه آواز شده ست
و درخت گيلاس
هديه جشن اقاقي ها را
گل به دامن كرده است


باز كن پنجره ها را اي دوست
هيچ يادت هست

كه زمين را عطشي وحشي سوخت؟
برگ ها پژمردند؟
تشنگي با جگر خاك چه كرد؟


هيچ يادت هست؟
توي تاريكي شبهاي بلند
سيلي سرما با تاك چه كرد؟
باسرو سينه گلهاي سپيد
نيمه شب باد غضبناك چه كرد؟
هيچ يادت هست؟
حاليا معجزه باران را باور كن
و سخاوت را در چشم چمن زار ببين
و محبت را در روح نسيم
كه در اين كوچه تنگ
با همين دست تهي
روز ميلاد اقاقي ها را جشن مي گيرد!


خاك جان يافته است
تو چرا سنگ شدي ؟
تو چرا اين همه دلتنگ شدي؟
باز كن پنجره ها را
و بهاران را
باور كن.

تنها و غريبي طاقت چشمات و نداره

هر چي دريا رو زمينه

قد چشمات نمي تونه

ابر باروني بياره

وقتي دلگيري و تنها

غربت تمام دنيا

از دريچه قشنگ

چشم روشنت مي باره

نمي تونم غريبه باشم

توي آيينه چشمات

تو بذار که من بسوزم

مثل شمعي توي شبهات

توي اين غروب دلگير جدايي

توي غربتي که همرنگ چشات

هميشه غبار اندوه روي گلبرگ لبات

حرفي داري روي لبهات؛اگه آه سينه سوزه

اگه حرفي از غريبيت اگر گرماي تموزه

تو بگو به اين شکسته قصه هاي بي کسيت و

اضطراب و نگرانيت حرفهاي دلواپسيت و

نمي تونم غريبه باشم توي آيينه چشمات

تو بذار که من بسوزم مثل شمعي توي شبهات

نمي تونم تمي تونم

نمي تونم نمي تونم