حال ک باز اینجا نشسته ام خستگی تمام من شده ...تمام امروزم

فقط این انگشت های خسته میدانند ک باید این دکمه های رنگ و رو رفته را فشار دهند

اما بی هدف روی کلمات می چرخند

کلمات جمله نمی شوند

جمله ای ک این همه خستگی را در خود جای دهد

کلمه ها...جمله ها

خستگی را خوب می فهمند اما...

انگشت هایم خسته اند از این همه نا نوشته

خسته اند از کلماتی ک فقط توی سرم می چرخند

جلوی چشم هایم مدام می دوند و کنار هم بند نمی شوند

کلمات از من خسته اند از این همه نوشته نشدن هم....

خیلی وقته نیستم

نه دیگه حرفیه

نه نوشته ای...هیچ...

فعللا سکوت!

حالا كه دیگر دستم به آغوشت نمیرسد

و بوسیدنت موكول شده

به تمامی روزهای نیامده..



حالا كه هر چه دریا و اقیانوس را

از نقشه جهان پاك كردی

مبادا غرق شوم در رویایت



باید اسمم را

در كتاب گینس ثبت كنم

تا همه بدانند

- زنی

با سنگین ترین بار دلتنگی

روی شانه هایش -

تو را دوست میداشت



میبینی

عشق همیشه

جاودانگی میاورد

تمام خنده هایم را نذر کرده ام
تا تو همان باشی که صبح یکی از روزهای خدا
عطر دستهایت ،
دلتنگی ام را به باد می سپارد...

نقشه‌های جهان به چه درد می‌خورند

نقشه‌های تو را دوست دارم

که برای من می‌کشی

خطوط مرزی و رودخانه‌ها ... متروها ... خانه‌ها

نقشه‌ی کوچک‌ات را دوست دارم

که دیده‌بانان چهار سویش

از برج مراقبه با صدای بلند با هم صحبت می‌کنند

و من این‌سو تا آن‌سویش را

با غلتی طی می‌کنم .

همه ی کوچه ها را گشته ام
ایستگاه ها، فرودگاه ها، پارک ها
کافه های شلوغ
پاتوق های کوچک
خیابان ها و میدان ها
... حالا من
به آسمان هم
نگاه نمی کنم
زیرا در آنجا هم نیستی
آب شده ای در چشم هام
یک قطره ی پاک.
خانه را هم گشته ام
بانوی من!
می شود کمد لباس را باز کنم
تو آنجا باشی و بخندی باز؟
می شود؟