دوست خواهرم ازم پرسید ... #محمد آیا #تنها هستی ...

یهش گفتم #آره ... #مدتهاست #تنهام ....

اونم بهم گفت #مثل #هم هستیم ...

لحظۀ رفتن شد

شانه هایم لرزید

دستهایم غم دوری را از سر می چشید

چشمهایم ترسید

از هراس دوریت می لرزید

اشکهایم که به آرامی

در حصار پلک هایم بودند

از هراس چشمها ترسیدند

و به روی گونه ام لغزیدند

چه در مانده شدم آن لحظه

چه تلخ بود گذشتن از آغوشت

بی تو آرامش نیست...

همه را لحظۀ رفتن سپردم به دستان تو

همچنان می لرزم

هر لحظه از نبودنت می میرم

تا لحظۀ دیدار دوباره

دیدار دوباره...

هر چه میخواهی آرزو کن

چون فقط یک بار زندگی می کنی

و فقط یک شانس داری

برای انجام آنچه می خواهی

کی گُف بدونِ اِجزه من بره آف بخوره